Sanne Wallis de Vries: Een kapot moreel kompas

Voor wie haar niet kent: Sanne Wallis de Vries (1971) is een cabaretière die vanaf 1997 volle zalen trok met haar satirische kijk op het leven. Avondvullende voorstellingen moeten zorgvuldig worden opgebouwd en diverse try-outs zijn nodig om grapjes bij te schaven en te ontdekken wat wél werkt en wat niet.
Maar het kan helemaal fout gaan als je een 'kleinkunstenaar' de gelegenheid geeft om een eigen serie programma's op televisie te maken. Dan moeten er wel heel veel grapjes in een uurtje televisie gepropt worden. Het blijkt dan dat het toch lastiger is dan verwacht om een hoog niveau vast te houden.

En dát is wat met Sanne Wallis de Vries en haar Sanne Wallis de Show is gebeurd. Ondanks het 'nieuwsachtige karakter' van de show zijn er geen actuele gasten. De comédienne kan namelijk niet een heel interview lang haar belangstelling vasthouden, zo bleek bij het oefenen.

"Elke keer als ik weer een kaartje voor een volgende vraag pakte was het muisstil", vertelde ze daarover aan De Telegraaf. "Het publiek moest lachen, maar om de verkeerde redenen. Dus die actuele gast is eruit gehaald."

Daardoor moesten er op het laatste moment weer nieuwe grapjes worden verzonnen. Weet je wat leuk is, zo moet Sanne Wallis de Vries in een onbewaakt ogenblik gedacht hebben, ik ga een persiflage maken op het winnende Israëlische Songfestivallied. Dan gaan we dat lied ombouwen en laten we het publiek lachen om de actualiteit. De actualiteit, waar tienduizenden opgehitste Palestijnen het grenshek probeerden te bestormen en het Israëlische leger doelgericht terroristische Hamasleden wist uit te schakelen?

Alleen kon de altijd zuurkijkende Sanne Wallis de Vries die versie van de actualiteit niet gebruiken. Die vond het uiteraard 'grappiger' om Israel als terroristisch land neer te zetten. Dat doet het namelijk beter bij het linkse publiek in de zaal en bij haar broodheer, BNNVara. Wiens brood men eet diens woord men immers spreekt.
Het CIDI was er niet blij mee. Zij hebben de tekst even nagekeken op onjuistheden. Als je zelfs Buk-raketten moet gebruiken om je rijmelarijen kloppend te krijgen dan is je morele kompas wel heel erg aan vervanging toe.

Update: Zelfs in Israel vonden ze het antisemitisme van Sanne Wallis de Vries niet grappig.

De 'waarheid' van pro-Palestina-demonstranten

In Amsterdam zijn op zaterdagvanmiddag 19 mei 2018 drie tot vierhonderd mensen op de been geweest om hun solidariteit met de Palestijnen te tonen. De betogers verzamelden zich op de Dam en liepen daarna naar het Amerikaanse consulaat op het Museumplein.
[Simon Vrouwe was natuurlijk van de partij]
Zoals gewoonlijk kon de organisatie het niet laten om het aantal deelnemers sterk te overdrijven en meldde dat zij vond dat er meer dan duizend deelnemers waren. De politie doet daar geen uitspraken over, zegt een woordvoerder.

Veel mensen hadden de obligate spandoeken en vlaggen bij zich en riepen holle steunbetuigingen voor de Palestijnen. Het protest is rustig verlopen. Het protest was een initiatief van het Nederlands Palestina Komitee [sic] en de Internationale Socialisten. De demonstranten willen 'een eind aan Israëlische onderdrukking van Palestijnen en de bezetting van Palestina'.

Directe aanleiding zijn de vele doden aan de grens met Gaza afgelopen week. Israëlische militairen openden toen het vuur op Palestijnse 'betogers'. Er vielen volgens Palestijnse zelf bronnen zeker 62 doden.

Toch vreemd dat deze pro-Palestina betogers het hebben over 'Palestijnse betogers', terwijl Hamas zelf naar buiten bracht dat deze terroristen bezig waren met de bestorming van het grenshek. Bovendien waren 50 van de 62 doden leden van de terroristische groepering Hamas. Volgens Hamas zelf.
[Gaza 'Return March' Clips]

De geestelijk gestoorden, die vóór Palestina betoogden, zijn dus in werkelijkheid anti-Israel en rabiaat antisemitisch.Maar dat wisten we natuurlijk allang. Nietwaar, Simon Vrouwe, José van Leeuwen, Gretta Duisenberg en Harry van Bommel?

Integriteitscrisis in top OM

In de top van het Openbaar Ministerie zijn de onderlinge verhoudingen ernstig verstoord geraakt als gevolg van een intieme relatie tussen twee hoofdofficieren van justitie, die jarenlang verzwegen zou zijn.

Het gaat om een intieme relatie tussen de voormalige procureur-generaal en sinds vier jaar hoofdofficier van justitie van Rotterdam Marc van Nimwegen en Marianne Bloos. Zij werd in 2011 onder verantwoordelijkheid van Van Nimwegen – hij deed personeelszaken – benoemd tot hoofdofficier van justitie van het functioneel parket.
[Marianne Bloos (hartje) Marc van Nimwegen]
Vier hooggeplaatste aanklagers verwijten de betrokkenen en de leiding van het OM niet integer te handelen. Omdat ze binnen de top van de eigen organisatie geen gehoor vonden, hebben die aanklagers in 2014 bij de top van het departement geklaagd over nepotisme.

Toenmalig minister van Justitie Ivo Opstelten en zijn staatssecretaris Fred Teeven bepaalden vervolgens dat Van Nimwegen per direct uit het college van procureurs-generaal moest worden gezet. Van Nimwegen kon aan de slag op het parket in Rotterdam.

Bloos en Van Nimwegen komen er sinds vorig jaar openlijk voor uit een 'partnerrelatie' te hebben. De verhouding heeft volgens betrokkenen geleid tot een vertrouwensbreuk in de Groepsraad, het hoogste overlegorgaan van het OM, waarin alle zeventien leidinggevende aanklagers (inclusief Bloos en Van Nimwegen) zitting hebben. "Collega’s voelen zich onveilig en men durft geen kritiek meer op elkaar te leveren", zegt een hoofdofficier van justitie.

"Als iemand kritiek levert op Bloos, krijgt hij van Van Nimwegen de wind van voren", zegt een lid van de Groepsraad, die maandelijks bijeenkomt. “Er is angst dat de twee zaken bespreken uit strafzaken die ze als magistraat niet geacht worden te delen”, zegt een ervaren aanklager. Dat kan een probleem zijn. Uit angst voor represailles willen de vier klokkenluiders niet met naam en toenaam in de krant.
[Marc van Nimwegen (hartje) Heleen Rutgers]
De spanningen zijn binnen het OM verder opgelopen doordat sinds deze maand als nieuwe hoofdofficier van justitie van het parket Oost-Brabant Heleen Rutgers is benoemd. Ook met dit lid van de groepsraad heeft Marc van Nimwegen, die bekend staat als rokkenjager, een intieme relatie gehad, voordat de romance met Bloos begon.

De speciale en eerste 'portefeuillehouder integriteit' van het OM, officier van justitie Kitty Nooy, is volgens collega’s uiterst ontstemd, omdat ze bij de voorzitter van het college van procureurs-generaal, Gerrit van der Burg, geen gehoor vindt voor haar zorgen over mogelijke integriteitsschendingen. Ook zijn voorganger Herman Bolhaar zou de klachten van Nooy hebben weggewuifd. Nooy wil desgevraagd geen commentaar geven.

Integriteit blijkt nog altijd een wapen te zijn waarmee leidinggevenden ondergeschikten kunnen aanpakken. Voor henzelf is integriteit slechts een abstract idee. Behalve integriteit ontbreekt het de betrokken dames natuurlijk ook aan smaak. Ik bedoel: wie wil nu een afgelikte boterham zijn van een notoire rokkenjager? Tijd voor een voor een column van de altijd scherpe pen van Heleen Mees.

Bron.

Gerrit H voelt zich belazerd

Als initiatiefnemer van de eenmansactiegroep 'Stoppestenophetwerk' zag Gerrit H zo nu en dan tweets van Nicolette van Berkel over het onderwerp pesten op het werk voorbij komen.
Al snel dacht Gerrit H een lotgenoot gevonden te hebben. Was ook hij immers niet ooit het slachtoffer geworden van pesten op het werk? Is gedeelde smart niet halve smart?

En dus zocht Gerrit H contact met Nicolette van Berkel. Zij was natuurlijk alleen bezig met haar eigen situatie, was daar behoorlijk depressief van geworden en zag niet direct in dat Gerrit H haar voor zijn eigen karretje wilde spannen.

Gerrit H, narcist en 'hoog-functionerende Asperger' begreep al snel dat er weinig eer te behalen viel aan Nicolette van Berkel. Hij stapte over naar the dark side. Nadat Van Berkel hem op Twitter geblokkeerd had, startte hij tientallen anonieme twitter-accounts om haar te belasteren. Twitter had het er maar druk mee om al die accounts te verwijderen.

Zelfs een journalist van de Telegraaf tuinde in de wanen van Gerrit H, al was deze niet helemaal tevreden over diens verslaglegging. 
Toen er op Terschelling overeenstemming was over meewerken aan een artikel in De Telegraaf heb ik aangegeven dat ik bereid ben om daar aan mee te werken, iets wat ook gebeurd is, al had het deel van het artikel wat over mij ging wat mij betreft wat feitelijker gemogen.
De frustraties van Gerrit H zorgden uiteindelijk voor een lang en rammelend bericht op zijn weblog. Zie hier. Uiteraard is hijzelf van alle blaam verschoond en is Nicolette van Berkel het kwaad in mensengedaante.

Toch zou wat zelfreflectie (of therapie) Gerrit H niet misstaan. To put it mildly.

Simon Vrouwe veroordeeld

De Amsterdamse politierechter legde begin deze week Simon Vrouwe, werkloos 'kunstenaar' uit Purmerend en bekend van zijn pro-Palestijnse acties op de Dam, een boete op van €140 of twee dagen cel.
Vrouwe haalde geld op zonder vergunning. De rechter verklaarde zijn vorig jaar in beslag genomen propagandakar, vlaggen en borden verbeurd. Die borden, volgens Vrouwe een artistieke 'installatie', met foto’s van Syrische oorlogsgruwelen die hij steevast in Gaza situeerde met een collectebus ernaast, is hij dus kwijt. Deze rechtszaak is de eerste in een reeks, omdat Vrouwe sindsdien diverse malen opnieuw is aangehouden wegens illegaal collecteren.

Tijdens de zitting verklaarde Vrouwe dat een vergunning 'al lang' was aangevraagd, terwijl hij daar de dag ervoor op internet nog hulp bij vroeg. Hij ontkende te hebben gecollecteerd, maar zei wel geld aangeboden te krijgen voor 'mensen met honger'. Maar een donatieoverzicht op internet meldt als begunstigden een ziekenhuis en 'gezinnen' waarmee hij 'in contact' staat. Onbekend is of hij daarmee doelt op zijn eigen gezin. Met andere woorden: Simon Vrouwe was volgens de rechter gewoon aan het bedelen.
Vrouwe kwam zonder advocaat of aanhang naar de rechtbank. Het vonnis werd met instemming begroet door diverse Joden die door Vrouwe en zijn aanhang op internet of op straat antisemitisch zijn benaderd of fysiek aangevallen.

Bron.

Bullebakken: Stijlvolle foto betekent ontslag

Mechteld Geesing (1980), poseerde stijlvol in Panorama, maar haar werkgever, Kienhuis Bouwmanagement, vond het maar niets en ontsloeg haar. Ze was sinds januari 2018 acht uur per week gedetacheerd bij 'Tubbergen Bruist'. De gemeente Tubbergen liet merken nog een dorp in de periferie van Nederland te zijn waar men de Middeleeuwen nog steeds iet geheel zijn ontgroeid en die waren helemaal niet blij met haar ‘uitspatting’. Coen Kienhuis van Kienhuis Bouwmanagement zag zijn kans schoon om Mechteld de deur te wijzen.

In een reactie meent Mechtelt: "Volgens Coen Kienhuis, die mij namens Kienhuis Bouwmanagement uit Almelo heeft gedetacheerd, is er een vertrouwensbreuk ontstaan en heb ik het bedrijf in diskrediet gebracht. Hoezo, denk ik dan. Ik heb een mooie foto van mezelf laten maken voor een blad waarin ik de naam van het bedrijf niet eens noem. Maar het wordt zo gedraaid dat alle aandacht opeens van de foto wordt weggehaald en het op mijn functioneren wordt gegooid."
Privé-kwestie
"Drie uur lang is er door de opdrachtgever op mij ingepraat. ‘Je snapt toch wel dat je het bedrijf hiermee schaadt?’ werd er gezegd. ‘Weet je dan niet dat je die foto niet op Facebook mag zetten?’ Toen heb ik geantwoord dat ik dat niet snap en dat dit een privé-kwestie is waar een opdrachtgever zich verre van moet houden. Hier is sprake van misbruik van de machtsverhoudingen. Geen opdrachtgever hoeft mij aan te spreken op wat ik buiten werktijd doe of wat ik op Facebook plaats. 

"Ik werk hard en krijg lovende kritieken voor wat ik doe. Iedereen kan op LinkedIn zien dat ik waarde hecht aan mijn carrière.”

Het verwijt dat ze bewust de landelijke media opzoekt, legt ze naast zich neer. "Ik ben dagen bezig geweest om omroep Powned van me af te houden," zegt ze. "Maar door de huidige ontwikkelingen ga ik er toch mijn verhaal doen, onder mijn voorwaarden. Ik heb geen zin om opruiend te zijn. Ik wil gewoon een statement maken dat dit niet kan. Ik heb al contact met de vakbond gehad om advies in te winnen en er hebben zich al een aantal arbeidsjuristen vrijwillig bij mij gemeld om mij bij te staan." 

Coen Kienhuis bevestigt dat hij Mechteld heeft ontheven van haar werkzaamheden bij de gemeente Tubbergen en dat hij ook in de toekomst geen gebruik meer zal maken van haar diensten. Kienhuis: "Dat heeft niks met de foto in Panorama te maken. Dat is inderdaad een privé-kwestie waar ik niks over kán en wíl zeggen. Mechteld heeft zich op andere wijze respectloos uitgelaten over haar werkgever en de provincie. Dat strookt niet met de kernwaarden van ons bedrijf."

Bah. Bullebakken met een stropdas. Je vindt ze overal.

Vrouwelijke bullebak beukt in op journalisten

Een verslaggever van omroep Powned is tijdens zijn werkzaamheden op het Plein voor de Tweede Kamer aangevallen door José van Leeuwen, een chronische activiste. De vrouw was - uiteraard - weer aanwezig bij een anti-Israël demonstratie.

Vijf jaar geleden ging Jose van Leeuwen ook al eens een medewerker van de omroep te lijf (zie video hieronder). Ze maakt onderdeel uit van het Diensten Onderzoek Centrum Palestina (DocP), een schimmige organisatie die Nederlandse supermarkten bezoekt om naar Israëlische producten te speuren en op te roepen tot een boycot van spullen die in de bezette gebieden zijn geproduceerd.
Wat bezielt zwakzinnige bullebakken als José van Leeuwen en Simon Vrouwe om met oogkleppen op alleen Israel te beschuldigen van al het kwaad in de regio. Je hoort ze niet over het geweld van de Palestijnen dat de tegenreactie van Israel moet oproepen om publiciteit te genereren. Je hoort ze ook nooit over het immense leed in de buurlanden, zoals Syrië of Iraq.

Maar ja, dat ziektebeeld heet 'trapped thinking' ofwel 'gevangen zitten in je eigen denken'. De studie concludeert: We concluded that mono-causal "trapped" thinking might contribute to (interpersonal) problems in BPD patients by fostering impulsive consequential behaviors, for example, harming one's self or others[1]. Tsja.

[1] Schilling et al: Attributional "Tunnel Vision" in Patients With Borderline Personality Disorder in Journal of Personality Disorders - 2017

Het racisme van Gloria Wekker

Gloria Wekker (1950) ontving de Joke Smitprijs 2017 voor haar 'bijdrage aan de vrouwenemancipatie in Nederland'. Wekker zet zich in voor de verbetering van de positie van zwarte vrouwen, maar haar standpunten zijn beslist niet onomstreden.
In haar boek 'Witte onschuld: Paradoxen van kolonialisme en ras' probeert Gloria Wekker de alomtegenwoordigheid van racisme in de Nederlandse samenleving aan te tonen.

Schrijver en denker Theodor Holman poogt in een column grip te krijgen op de definitie van racisme zoals Wekker dat probeert te verwoorden. 'Hoe aardig en welopgevoed witte mensen ook doen tegen zwarte mensen, dat cultureel archief zorgt ervoor dat ze zelfs op een onbewuste manier racist zijn. Racisme als een vorm van erfzonde.'[1] Maar, zo schrijft hij, het werkt natuurlijk ook omgekeerd. Als wij blanken racist zijn, zijn zwarten (excusez le mot) dat ook. Behalve de huidskleur zijn we onderhuids toch allemaal hetzelfde?

Veel mensen vinden dat Gloria Wekker zichzelf helemaal geen wetenschapper mag noemen en alleen maar onderbuikgevoelens als wetenschappelijke feiten presenteert. Zie bijvoorbeeld hier. Ze poneert stellingen zonder enig bewijs te leveren. De blanken zijn racistisch, de zwarten zijn slachtoffer. Maar draai het eens om: doordat de zwarten ons beschuldigen van vermeend racisme zijn wij blanken ook slachtoffer.

Maar dat vermeende racisme van Wekker heeft natuurlijk te maken met onze koloniale geschiedenis. Wat Gloria niet kan of durft te zien is dat die historie haar en haar medestanders als Sunny Bergmans en Sylvana Simons heeft opgescheept met een grotesk minderwaardigheidscomplex. Die vermaledijde blanken hebben die zwarten ooit als slaven behandeld. Zij zijn dus slachtoffer van onze handelsgeest. En dat is juist hun erfzonde.

Het is zo betreurenswaardig dat dit soort mensen blijven hangen in het verleden, meent Heleen Mees. Daardoor verliezen ze de kans op een volwaardige deelname aan de samenleving. Niet onze samenleving, maar onze gezamenlijke samenleving. Dan ben je pas écht slachtoffer[2].

[1] Theodor Holman: Hoe weet Gloria Wekker dat allemaal? in Het Parool – 12dec17
[2] Heleen Mees: Racismedebat moet niet gaan over schuld en onschuld, maar over verloren potentie in Volkskrant – 28nov17

Agente legt beslag op rekening Nationale Politie

Al sinds 2014 zit een agent thuis met een Post-Traumatische Stress Stoornis (PTSS). De vrouw wacht al ruim een jaar op een bedrag van €1260, dat zij nog van de politie tegoed heeft.

De rechtbank veroordeelde De Nationale Politie op 24 oktober 2017 tot het betalen van dit bedrag, maar dat heeft de agente nog steeds niet ontvangen. De politie had niet tijdig gereageerd op een aansprakelijkheidsclaim van de desbetreffende agente. En dus heeft zij beslag laten leggen op hun rekeningen. Als wanhoopsdaad.
De Nationale Politie kreeg op 8 maart 2018 het bevel tot betaling en had twee weken de tijd om te reageren, danwel te betalen. Dat gebeurde niet. Geen enkele reactie. Ondanks nog een week respijt van de gerechtsdeurwaarder, bleef die reactie van de politie uit. Inmiddels heeft de deurwaarder beslag laten leggen op de rekening van de politie.

De politie zou 3 april jongstleden het uitstaande bedrag betaald hebben aan de deurwaarder, meldt de agente. De agente zegt dat ze nog een bedrag van €15.000 tegoed heeft van de Nationale Politie. Dit bedrag zou door de rechtbank zijn bepaald: de maximale dwangsom omdat de politie niet tijdig reageerde op de aansprakelijkheidsstelling door de agent.

Toen kwam er eindelijk een reactie. "Het klopt dat er een bedrag betaald is van € 1600 euro. De openstaande dwangsom (van €2800 en niet €15.000) gaat ook betaald worden. Vandaag is de commissie bijeengekomen die zich buigt over de specifieke situatie van deze agent. De verwachting is dan ook dat er snel uitsluitsel komt", aldus een woordvoerder.

Het is weer een signaal dat overheidsinstanties bevolkt worden door bullebakken die alleen met hun eigen carrière bezig zijn. Een slachtoffer wordt achteloos terzijde geschoven

Simon Vrouwe reageert verongelijkt

Ik meldde hier dat Simon Vrouwe een hetze was begonnen tegen een - toevallig - Joodse agent. Vrouwe noemt zichzelf kunstenaar, maar is natuurlijk simepelweg een uitkeringstrekker met teveel vrije tijd. Die tijd besteed hij om te verkondigen dat de 'arme' Palestijnen door het 'fascisistische' Israel worden bezet, geterroriseerd en bedreigd.
[Simon Vrouwe]
Het opmerkelijke is nu dat Simon Vrouwe precies dezelfde tactieken toepast op een eerzame agent als waar hij Israel van beschuldigt. Maar dát snapt de ophitser en stalker Vrouwe natuurlijk weer niet.

Nee, hij reageerde verongelijkt op het stuk (en op dat in het Nieuw Israelitisch Weekblad). Hij verdraait moeiteloos de feiten. Tegelijkertijd weet Simon Vrouwe in een paar zinnen zoveel taalfouten te maken dat hij vrijwel analfabeet blijkt te zijn. Hij toont hiermee zelf aan dat zijn geestelijke vermogens maar beperkt zijn.
[Free Israel]
Zijn onverkorte reactie:
Weer een opgeblazen onzin verhaal Dat de agent een speciale hekel aan mij heeft is duidelijk. Op zijn facebook pagina is te vinden een Petitie tegen mijn 2016 (No Israel hate on Dam square- Sign the Petition ) Ok is er te vinden een Petitie voor het vrij laten van de soldaat die een gewonde Palestijn door schiet. De afgelopen maand is er niets voor zo ver ik weet niet gebeurd. Ik vind het schandalig dat de agent mensen aanmoedigt een klacht in te dienen en mensen aan te sporen om valse aangiften te doen. Het is teuterig dat de gemeente mij verbied om mensen te helpen in de grootse gevangenis van de wereld, de gemeente Amsterdam steunt de portwachters van de hel dat is heel treurig.

Simon Vrouwe (@vrouwe) is iemand die vrijheid van meningsuiting hoog in zijn vaandel heeft staan, maar bedoelt daarmee natuurlijk slechts zijn eigen vrijheid van meningsuiting. Die van anderen moeten gekortwiekt worden, want dat is uiteraard kwetsend. Vandaar dat ik direct een blok op twitter van hem kreeg. 

Wie heeft nog vijanden nodig als je zulke vrienden hebt...

Case closed.

Simon Vrouwe: Hetze tegen Joodse agent

Nederlandse BDS-activisten zijn een persoonlijke hetze begonnen tegen de Amsterdamse politieagent Max Engelander. De beledigingen op sociale media werden in korte tijd van kwaad tot erger.
Voor wie het niet weet: BDS staat voor Boycot, Desinvesteringen en Sancties (tegen Israel). Wijkagent Max Engelander is het onderwerp geworden van een haatcampagne nadat op 16 februari een video van BDS-activist Simon Vrouwe op YouTube verscheen. In de video is te zien dat Vrouwes karretje vol posters met teksten als ‘Boycot Israël’ op het Amsterdamse Leidseplein in beslag wordt genomen door de politie. Hiertoe was opdracht gegeven door de Officier van Justitie nadat was geconstateerd dat Vrouwe – voor de zoveelste keer – stond te collecteren zonder vergunning. Engelander voerde het bevel uit. De verongelijkte Vrouwe filmde het hele gebeuren en zette de video online, met Engelander duidelijk in beeld.
[Simon Vrouwe - Professioneel Ophitser en Stalker]
De activist kreeg zijn karretje na ongeveer een week terug. Maar op de sociale-mediakanalen van Nederlandse BDS-groeperingen was de hetze al begonnen. Vrouwe wakkerde dat vuurtje met genoegen aan door beelden van Engelander online te zetten, met de beschuldiging dat de agent mensen zou hebben aangeraden om over de activist te klagen bij de gemeente. Op de openbare Facebookpagina van Vrouwe is de gang van zaken goed te volgen. Zo zijn er screenshots geplaatst door de anti-Israëlactivisten van BDS die de persoonlijke sociale-mediapagina’s van Engelander doorspitten. “Hij ging naar een Joodse scholengemeenschap!!” luidt de triomfantelijke 'vondst' van ene Joop Jansen. De groep zou ook foto's van Engelanders echtgenote hebben opgespoord. "Max Engelander is heel erg aangedaan door de hele situatie," laat politiewoordvoerder Sara Tillart weten.

Naast het spitten in de persoonlijke sfeer van Engelander worden ook ernstige beledigingen gedaan. "Overijverige zionistische diender. Vroeger had je ook zulke NSB’ers", schrijft dwaalgeest en toetsenbordterrorist Ansje Arborosa. "Je hebt zijn kop er goed op nu Simon, prima," tikt de vrouw onder een screenshot waarop Engelander duidelijk herkenbaar is. Verder spreken BDS-leden over een ‘Amsterdamse Israëlische politiemacht’ waar Engelander lid van zou zijn. Het NIW beschikt over screenshots van al deze uitlatingen.
[Ansje Rozenboom - Dwaalgeest]
Woordvoerder Tillart laat weten dat Politie Amsterdam-Amstelland op de hoogte is van de situatie. "We zijn er intern mee bezig." Volgens de zegsvrouw beraadt Engelander zich nog over het al dan niet doen van aangifte. "Daarmee zouden wij als politie verdere actie kunnen ondernemen tegen deze personen, mits de gepleegde feiten daadwerkelijk strafbaar zijn. Daar moet goed naar gekeken worden, maar met aangifte is er kans op vervolging."

Agenten krijgen volgens Tillart steeds frequenter te maken met serieuze beledigingen en smaad op sociale media. "We horen het steeds vaker. Agenten zijn actiever op sociale media en daardoor zichtbaarder voor dit soort groepen." Het is niet gebruikelijk dat agenten zelf ingaan op beledigingen via internet, ook Engelander deed dit niet. Tillart: "Deze zaak ligt ook nog eens intern bij de portefeuille Discriminatie, gezien de Joodse achtergrond van de agent. Zij zijn nog in beraad over de kwestie. Dit speelde zich af op de openbare weg en daar mag in principe gefilmd worden. Maar als men zich schuldig maakt aan smaad en/of laster, heeft dat gevolgen."

En die gevolgen kunnen stevig uitpakken, mocht worden overgegaan tot vervolging. Mochten de fanatieke BDS’ers worden vervolgd voor belediging van een agent, dan hangt hen een geldboete van maximaal 3900 euro boven het hoofd. Ook kan het vonnis oplopen tot maximaal vier maanden gevangenisstraf.

Bron.

Her vervolg van deze onverkwikkelijke affaire is hier te lezen.

Bullebakken in het Leger: Het onderzoek

Op de Oranjekazerne in Schaarsbergen werd gepest, geïntimideerd en er was seksueel geweld (lees hier). Het interne onderzoek van Defensie naar deze incidenten schoot echter ernstig tekort, zo concludeert de Commissie Sociaal Veilige Werkomgeving Defensie in haar tussenrapportage Dossier Schaarsbergen (download het hele tussenrapport hier).
Zo constateert de commissie, onder leiding van hoogleraar sociale psychologie Ellen Giebels, dat de samenstelling van de commissie die het interne onderzoek leidde niet onafhankelijk was. Er zat iemand in die de verdachten zou kennen. Ook heeft de commissie belangrijke aanwijzingen rond structureel pestgedrag niet onderzocht.

Daarnaast startte het onderzoek zonder dat er een ondertekend besluit lag, dat is volgens de defensie-procedures noodzakelijk. De datum waarop ondertekend is, werd zelfs achteraf aangepast. Ook ontbreken er in het dossier belangrijke stukken, die door de militairen die de melding hebben gedaan, zijn aangeleverd.

Meldingen over het structureel gebruik van harddrugs zijn niet verder onderzocht, terwijl er concrete namen van militairen werden genoemd. Dit staat haaks op het zero-tolerancebeleid van Defensie omtrent drugsgebruik, concludeert de commissie.

Volgens de commissie had de interne commissie sowieso breder onderzoek moeten doen. Er zijn nu alleen gesprekken gevoerd met de betrokkenen en er is niet verder 'bewijsmateriaal' verzameld of gebruikt.

Staatssecretaris Barbara Visser stelde de commissie-Giebels eind vorig jaar in, nadat drie militairen met hun verhaal naar buiten waren gekomen. Ze vertelden in de Volkskrant hoe ze tijdens de ontgroening werden vernederd, mishandeld en aangerand.
Een militair gaf aan meerdere malen te zijn verkracht. Hij ondernam nadien een zelfmoordpoging. Alle drie de slachtoffers kampen nog steeds met ernstige psychische problemen. Ze verlieten in 2014 hun eenheid in de kazerne in Schaarsbergen.

De melders hebben het gevoel binnen defensie gezien te worden als 'verraders'. Dat is voor hun gevoel niet rechtgezet. Dit lijkt volgens de commissie ook een belangrijke rol te spelen bij de psychische klachten die zij ervaren.

De commissie-Giebels concludeert dat er grote terughoudend is bij militairen om te melden. Ze zijn bang voor de consequenties voor henzelf of voor anderen. Ook geven militairen aan nadelen te hebben ondervonden na het doen van een melding. Ze spreken over "een kruisje achter hun naam" en zeggen dat "er veel gedoe is geweest".

Bullebak Sylvana Simons op haar plaats gezet

Beste Sylvana,

Je kunt het nog hè?

"Vragen. Vragen. Vragen. Waarom een week lang geen Vermist Kind-alert? Waarom geen massale media-aandacht? Waarom geen toestemming voor zoekactie? Wat is het verschil tussen Anne en Orlando?"
En ja hoor, daar kwamen de roedels op je Facebook-pagina af.

De roedel fans die de antwoorden wel wisten. De fans met weinig verstand: "Anne was vrouw, hetero en wit". De fans met nog minder verstand: "Anne was wit".

En een kleinere roedel die hoopte die andere roedels iets minder suggestieve bagger en iets meer informatie te bezorgen en wees op bijvoorbeeld 40.000 vermissingen per jaar waarvan de meeste de media niet halen, aanwijzingen van een misdrijf bij Anne en dat Remon toch ook geen witte vrouw was.

Had je toch weer knap voor verbinding gezorgd, hè? En een 'inclusieve samenleving'.

“Vragen. Vragen. Vragen.”

Ik heb ze ook.

Waarom stop jij niet met je suggestieve haatzaaierij? Waarom misbruik jij dode jongeren voor je misselijkmakende racistische agenda? Waarom zoek jij geen nieuwe witte rijke stinkerd die levenslang met je gaat varen op een schip zonder internetverbinding? Wat is het verschil tussen jou en Tjerrie Bidet?

Groet,
Jan Dijkgraaf

Bron.

Bullebakken en Diabetes

Het verband tussen bullebakken en (het ontstaan van) diabetes type-2 lijkt vergezocht, maar haal niet direct ongeïnteresseerd je schouders op. Ik zal het proberen uit te leggen.
Een langdurig wetenschappelijk onderzoek in Zweden onder 7,251 mannen van 47 tot 56 jaar oud bekeek na 35 jaar of er een mogelijk verband zou kunnen bestaan tussen voortdurende stress en (het ontstaan van) diabetes[1]. Na die 35 jaar bleken er in totaal 899 mannen last te hebben van diabetes type-2. Tegelijkertijd meldde 15.5% van die mannen dat ze permanent stress ondervonden als gevolg van problemen op het werk of in de thuissituatie. Nadat alle gegevens waren geanalyseerd en aangepast [leeftijd, socio-economische status, lichamelijke (in)activiteit, BMI en bloeddruk] kon worden vastgesteld dat stress een behoorlijke invloed had op het ontstaan van diabetes.

Nu levert bullebakken natuurlijk voortdurende stress op, maar daarmee is het verband tussen bullebakken en (het ontstaan van) diabetes type-2 uiteraard nog lang niet bewezen. Daar zijn wetenschappelijke onderzoeken voor bedoeld. En dus keken wetenschappers naar een cohort van 45,905 mannen en vrouwen[2]. Negen procent van de deelnemers rapporteerden het slachtoffer te zijn van bullebakken. Deze slachtoffers hadden een 46 procent grotere kans op het krijgen van diabetes type-2.

Het exacte mechanisme staat nog niet helemaal vast, maar daarnaar wordt nu wereldwijd onderzoek gedaan.

Mooi is dat. Ben je al slachtoffer van bullebakken, heb je ook nog eens een grotere kans op het krijgen van stressgerelateerde diabetes type-2.

[1] Novak et al: Perceived stress and incidence of Type 2 diabetes: a 35-year follow-up study of middle-aged Swedish men in Diabetic Medicine – 2013
[2] Xu et al: Workplace bullying and violence as risk factors for type 2 diabetes: a multicohort study and meta-analysis in Diabetologica – 2018

Wie denkt dat #MeToo tot een betere positie van vrouwen leidt, komt bedrogen uit

Door: Heleen Mees
De #MeToo-orkaan die over het westelijk halfrond raast werkt vervreemdend. Het is niet de guillotine waarmee tijdens de Franse Revolutie iemands kop werd afgehakt, maar de publieke steniging die menigeen nu ten deel valt doet daar qua trauma niet voor onder. De guillotine was allerminst pijnloos maar het was tenminste wel snel.

Zal het tijdperk-Trump de geschiedenisboeken ingaan als de laatste stuiptrekking van het white male privilege? Het witte privilege loopt inderdaad op zijn laatste benen, maar dat is niet omdat vrouwen, people of color en de LBGHTI-gemeenschap op het punt staan de macht te grijpen. Yellow privilege staat eerst op het menu. Dat is niet zozeer te danken aan het feit dat Aziaten zo talrijk zijn. Dat waren ze twintig jaar geleden ook al en daar lag toen niemand in de westerse wereld wakker van. Dat China zich binnen een mum van tijd heeft weten op te werken tot evenknie van de VS is vooral te danken aan het planmatig denken en de omhelzing van het staatskapitalisme.

Wie denkt dat de #MeToo-campagne tot een betere positie van vrouwen leidt, zal bedrogen uitkomen. De mannen die nu van hun troon zijn gestoten, zullen gewoon door andere mannen vervangen worden die zich hooguit een tijdlang zullen inhouden. Als je werkelijk wat wilt veranderen, moet je zorgen dat vrouwen die machtsposities innemen.

De reden waarom iedereen zich zo gretig op de #MeToo-campagne stort, is dat deze de illusie van controle en macht geeft in een wereld waar alle zekerheden op het spel staan. De Franse Revolutie versnelde wereldwijd de opkomst van republieken en democratieën. Ze was het startschot voor de ontwikkeling van de samenleving zoals we die nu kennen en vruchtbare voedingsbodem voor nieuwe politieke ideologieën, zoals het liberalisme, socialisme, feminisme en secularisme.

De #MeToo-campagne zal geen revolutie ontketenen. De #MeToo-campagne is alleen maar mogelijk omdat het Westen wankelt en hopeloos met zichzelf overhoop ligt.

Werkgever fluit vertrouwenspersoon terug

Een op de tien interne vertrouwenspersonen is wel eens teruggefloten door zijn of haar werkgever nadat ze zich hadden ingezet voor een slachtoffer van seksuele intimidatie. Voor vertrouwenspersonen die buiten de organisatie werken geldt dat in 23 procent van de gevallen. Dat blijkt uit een enquête in opdracht van de Landelijke Vereniging van Vertrouwenspersonen (LVV) en onderzoeksprogramma De Monitor.
Uit de studie blijkt verder dat ruim 80 procent van de vertrouwenspersonen wil dat hun rechtspositie in de wet wordt verstevigd. Een betere rechtspositie zorgt er volgens het LVV voor dat vertrouwenspersonen slachtoffers beter kunnen helpen, omdat ze dan niet bang hoeven te zijn hun baan kwijt te raken. Nu zijn de vertrouwenspersonen 'vogelvrij', aldus de LVV.

Volgens de belangenvereniging heeft een op de zes werknemers last van pestende of opdringerige collega's. Dat betekent ruim 1,2 miljoen mensen in Nederland.

Bron.

[Recensie] 'Tussen hebzucht en verlangen' van Heleen Mees

[Deze recensie is ook geplaatst op bol.com]

Heleen Mees is van huis uit econome en uit hoofde van die functie heeft ze gewerkt op het ministerie van Financiën, voor de Europese Commissie, bij accountantsfirma Ernst & Young en was adjunct associate professor Universiteit van New York. Je kunt dus wel stellen dat Mees de economie van alle mogelijke kanten heeft bestudeerd.

Het boek 'Tussen hebzucht en verlangen' stamt uit 2009, de periode van de laatste financiële crisis. Bankiers dachten meer aan hun eigen salarissen, bonussen en opties dan aan het verlenen van service aan hun klanten. U kent het gevolg: nogal wat banken gingen op de fles, anderen werden overgenomen en sommigen kwamen aan het infuus van de staat te liggen.

Oud nieuws, zo zult u denken. Maar dat is zeker niet het geval, want de scherpe geest van Heleen Mees is gekoppeld aan een scherpe pen. l'Histoire se repete, zegt het spreekwoord en het zal inderdaad niet meer zolang duren voordat de beurzen wereldwijd opnieuw dramatisch zullen dalen. Er zijn diverse economische signalen die al dieprood kleuren, maar de zucht naar het grote geld blijft.

Economen spreken soms van een paradigm shift, een verschuiving van een (economisch) wereldbeeld. Zo zou het zomaar kunnen dat we na de komende crisis, depressie en regressie tot de verontrustende ontdekking komen dat de Amerikaanse economie voorbij is gestreefd door de Chinese en Russische economie. Die landen liggen namelijk al jaren op de loer, smeden samen snode plannen en zetten handtekeningen onder handelsverdragen.

Er is niets veranderd sinds het verschijnen van 'Tussen hebzucht en verlangen'. Lees het nog steeds actuele boek en ook u bent dan gewaarschuwd.

Docente pleegt zelfmoord na bullebakken

Docente Caroline Dijkman heeft zichzelf uieindelijk van het leven beroofd omdat ze structureel door collega's werd gepest op haar werk. Ze werkte als docent biologie op het Sint-Maartenscollege in Maastricht, maar meldde zich in 2012 ziek met psychische klachten, naar eigen zeggen omdat collega's haar stelselmatig treiterden door haar werk af te kraken of vergaderingen te verplaatsen zodat ze er niet bij kon zijn. Driemaal verklaarde het schoolbestuur haar boventallig, en driemaal werd dat weer teruggedraaid. In augustus 2015 beroofde ze zichzelf van het leven.
In een afscheidsbrief schreef Dijkman dat ze door het gepest het leven niet meer zag zitten. Volgens haar had de schooldirectie onvoldoende ingegrepen.

Dit blijkt nu ook uit het kritische oordeel van een onafhankelijke onderzoekscommissie. De school heeft 'de klacht over pestgedrag niet tijdig en adequaat opgepakt en onderzocht', schrijven de deskundigen.

Eerder zei het schoolbestuur dat uit gesprekken was gebleken dat pesten 'absoluut niet aan de orde' was. 'We geloven wel dat zij het als pesten erváren heeft', zei bestuursvoorzitter André Postema in september 2015. De klachtencommissie van de school achtte de klacht van Dijkman destijds niet gegrond.

Vanwege de nalatige houding stelde weduwnaar Steven Schoevaart scholenkoepel LVO aansprakelijk voor het overlijden van zijn vrouw. Onlangs is hij met hen tot een overeenkomst gekomen, zegt Schoevaart. 'Het gaat om een vergoeding voor gederfde inkomsten en gemaakte medische kosten. Geen groot bedrag.'

De school erkent geen aansprakelijkheid voor het overlijden van Dijkman, zegt Schoevaart. De lafheid ten top.

De commissie die de situatie in opdracht van de LVO onderzocht, concludeert dat de school grote steken liet vallen. De school had 'op basis van eerdere signalen alerter moeten zijn op mogelijk pestgedrag'. Zo waren er eerder 'forse problemen' tussen medewerkers, maar werd daar weinig tegen ondernomen.

Toen Dijkman haar klacht indiende, wist de school bovendien dat de verhoudingen 'danig verstoord' waren. De school schrijft in 2013: 'Er was sprake van groepsvorming binnen de vaksectie, waardoor sommige leden zich buitengesloten voelden.'

Bron.

Heleen Mees: Pek en veren

[Door: Heleen Mees]
Onlangs was ik uitgenodigd voor een lekenpreek in Vrijburg, een vrijzinnige gemeente in Amsterdam. Joost Röselaers, de predikant die me uitnodigde, opperde vergeving als onderwerp. Ik liep niet direct warm voor dat thema. Maar al snel verschenen in The New York Times de eerste onthullingen over seksueel wangedrag door Harvey Weinstein en moest een hele reeks mannen het ontgelden. Binnen een paar weken verdwenen tal van mannen van het toneel op een wijze die herinneringen oproept aan de Sovjet-Unie.

Terwijl het in een aantal gevallen, zoals bij Weinstein, om ernstige beschuldigingen ging, moesten ook mannen het veld ruimen voor veel minder ernstige vergrijpen. Ook ging het vaak, zoals bij de Democratische senator Al Franken, om grotendeels anonieme beschuldigingen van meer dan tien jaar oud waaraan de beschuldigde zelf geen, of een andere herinnering had.

Shaming, het beschamen van anderen, is wreed. Volgens de Britse psychoanalyticus Adam Phillips is het een manier om via marteling een moraal af te dwingen. Het doet in mijn ogen niet wezenlijk onder voor de steniging die je nog wel ziet in landen als Pakistan en waarover wij hier in het Westen zo gretig onze afschuw uitspreken. Het navrante is dat shaming gebeurt zonder ook maar de schijn van een eerlijk proces. De media zijn aanklager en rechter tegelijkertijd.

In de tijd van het Oude Testament ging men ook niet al te zachtzinnig met elkaar om. Oog om oog, tand om tand, was het devies. Maar Jezus rekende juist daarmee af. Zo lezen we in Mattheüs 18 dat Petrus bij Jezus kwam, en zei: 'Heere! Hoe menigmaal zal mijn broeder tegen mij zondigen, en ik hem vergeven? Tot zevenmaal?' En Jezus antwoordde: 'Ik zeg u, niet tot zevenmaal, maar tot zeventig maal zevenmaal.'

Vergeving is dus niet iets tijdelijks, maar iets constants. Of, om het in economentermen te zeggen: de ware genade is geen schaars goed. Er is niet veel verbeelding voor nodig om te zien dat ons strafrechtsysteem vooral geïnspireerd is op het Nieuwe Testament, en in veel mindere mate op het Oude. Vergelding speelt in het strafrecht slechts een ondergeschikte rol en er is veel aandacht voor resocialisatie. In ons strafrechtsysteem krijgt iedereen, als dat even mogelijk is, een nieuwe kans.

Maar er is ook nog de moraal. We rekenen elkaar maar al te graag af op die set aan ongeschreven regels. En vaak lijkt het alsof degene die het hardste roept bepaalt wat die ongeschreven regels precies zijn. Als onduidelijk is of er überhaupt regels overtreden zijn, dan constateren we simpelweg dat iemand de schijn tegen heeft. Dat volstaat tegenwoordig al om iemand met pek en veren in te smeren. Paradoxaal genoeg gebruiken we zo de moraal als excuus om anderen te vernederen.

Dat overkwam nog niet zo lang geleden Beatrix Ruf, de directeur van het Stedelijk Museum in Amsterdam. In oktober kwam NRC Handelsblad met onthullingen over de bijverdiensten van Ruf, overduidelijk ingestoken door iemand die daar belang bij meende te hebben. Twee dagen later velde NRC-columnist Bas Heijne zijn oordeel al. Beatrix Ruf moest hangen. Heijne hekelde niet alleen Rufs zakelijke integriteit, maar maakte ook meteen korte metten met haar artistieke visie.

Joost Röselaers wees er terecht op dat de moraal een demonische macht kan worden als zij uit het verband met genade en lofzang wordt gehaald. Waar menselijke feilbaarheid het uitgangspunt is, dienen vergeving en mededogen het natuurlijke tegenwicht te zijn. Anders dreigen we, zoals Gerrit Achterberg dichtte, terecht te komen in een eindeloze kringloop van straf en wraak, van zelfbehoud en veroordeling.

Zie ik vergeving van zonden in de eerste plaats als ordenend principe, een wereld waar mensen aan eigenrichting doen is nou eenmaal geen fraaie wereld. In de ogen van Joost Röselaers is vergeving een existentiële of theologische ervaring: God pint je niet vast op wat scheef ging in het leven, maar geeft je altijd weer een nieuwe kans.

Volgens de Amerikaans-Britse wetenschapsfilosoof Philip Kitcher is de kracht van religie dat zij betekenisvolle gemeenschappen kan scheppen. Wat mij betreft is de kracht van religie dat zij mensen kan inspireren het goede te doen, zoals vergiffenis schenken.

Want, zoals Arnon Grunberg schreef, een samenleving die niet in staat is tot vergeven, is een treurige, en uiteindelijk een onleefbare samenleving.

Bron.

Bullebakken: De Intrigant

Met de opkomst van de sociale media zijn sociale remmingen soms als sneeuw voor de zon verdwenen. Iedereen kan zijn of haar mening ventileren. Dat kan allemaal heel beschaafd blijven, maar soms treden er negatieve bijverschijnselen op.

Stel dat je als slachtoffer van bullebakken een aantal berichten op sociale media deelt om aandacht te krijgen voor je probleem. Dan ontdek je zonder enige twijfel dat er veel te veel mensen hetzelfde hebben meegemaakt. Je krijgt duimpjes, je krijgt medeleven, je krijgt steun. Het doet goed om te voelen dat je niet alleen staat in je strijd tegen een logge organisatie.
Maar al die aandacht maakt ook het slechte in mensen los. Sommigen proberen een graantje mee te pikken van de publiciteit, anderen denken ongevraagd hulp te kunnen bieden en weer anderen voelen zich simpelweg eindelijk belangrijk als ze reacties kunnen geven of terugkrijgen. Meestal blijkt dat dit soort mensen een persoonlijkheidsstoornis hebben, zoals narcisme of het Syndroom van Asperger. Narcisme wordt altijd ontkend, maar Asperger wordt als een soort trofee gezien ('Ik ben een hoogfunctionerende Asperger').

Maar deze mensen ontdekken al snel dat de kwestie niet om hun draait, maar om het slachtoffer en diens strijd tegen het onrecht. Dan worden de berichten plotseling een stuk minder plezierig en begint het verwijten.
Vervolgens rest het slachtoffer niets anders dan die bullebak te blokkeren. En is het slachtoffer opnieuw slachtoffer en wederom een negatieve ervaring rijker.

Maar daarmee is het probleem nog lang niet opgelost, want dergelijke bullebakken maken dan snel een aantal nieuwe accounts aan. Daarop wordt dan hun huichelachtige natuur pas echt zichtbaar en wordt geprobeerd om medestanders te vinden die tegen het slachtoffer van bullebakken zijn. Zo komt de ware aard van het beestje boven.

Want als je het zelfs voor elkaar krijgt om bij een anti-pestclub te worden weggepest, ligt het misschien dan ook een piepklein beetje aan jou, Gerrit?

Lot van klokkenluiders: stress, stress, stress

Klokkenluiders hebben vaak last van ernstige en langdurige psychische klachten. Dat blijkt uit onderzoek van Tilburg University[1]. "De stress duurt niet een week, maar een hele lange tijd. Daar gaan mensen aan onderdoor," aldus hoogleraar Victimologie Peter van der Velden
Uit het onderzoek van de Tilburgse universiteit blijkt dat 80 procent van de klokkenluiders kampt met zeer negatieve effecten voor werk en inkomen, bij 50 procent heeft het negatieve effecten op het gezinsleven en 45 procent heeft ernstige psychische klachten. Vanuit collega’s of leidinggevenden worden ze onder druk gezet, ze kunnen ontslagen of weggepest worden of er worden andere maatregelen genomen die de klokkenluiders beschadigen.

Onder leiding van Van der Velden vergeleek een onderzoeksteam 27 Nederlandse klokkenluiders met andere groepen: een groep met dezelfde demografische kenmerken, met kankerpatiënten, met een groep arbeidsongeschikten en gezonde mensen. "Eigenlijk zie je op alle vlakken dat het met klokkenluiders slecht gaat”, zegt Van der Velden. De klachten zijn zelfs vergelijkbaar met die van slachtoffers twee tot drie weken na de Vuurwerkramp in Enschede, waar hij eerder onderzoek naar deed. “Het is de eerste keer dat ik een groep tegenkom die zo hoog scoort."
De helft van de klokkenluiders is het afgelopen jaar in behandeling geweest. Ook mensen die al langer klokkenluider zijn, blijven met chronische klachten kampen, blijkt uit het onderzoek.

Volgens Van der Velden is het belangrijk om vanaf het eerste moment ondersteuning te bieden en is het wijsheid voor mensen die aan de bel trekken om direct contact te zoeken met lotgenoten die hetzelfde hebben meegemaakt. "Klokkenluiders vertellen zelf dat ze vaak al klokkenluider zijn voordat ze er erg in hebben. Je maakt melding van iets waar de hele samenleving last van heeft en het eindresultaat is dat je thuis zit zonder werk en inkomen. De hele samenleving geniet ervan maar jij betaalt de prijs."

Onderzoeker Van der Velden adviseert collega’s bovendien om goed contact te houden met klokkenluiders. "Het gaat niet over aardig of onaardig, het gaat over een misstand die verholpen moet worden. Probeer te voorkomen dat mensen tegen elkaar worden uitgespeeld."

[1] Van der Velden et al: Mental Health Problems Among Whistleblowers: A Comparative Study in Psychological Reports – 2018. Zie hier

Bron.

Bol.com geeft bullebakken vrij spel

Heleen Mees is econome, juriste en publiciste. Ze heeft een glanzende carrière achter de rug en schrijft met haar scherpe geest en scherpe pen columns en boeken over economie.

Tegenwoordig heeft ze de wind wat tegen, maar dat neemt niet weg dat haar boeken minder leesbaar of leerzaam zijn geworden. Ik heb een aantal van haar boeken gelezen en ze strijdt daarin met overgave tegen de hebzucht in de wereld van het grote geld. Tegelijkertijd is ze bezorgd over de toenemende macht van Rusland en China op het wereldtoneel.

Kennelijk krijgen sommige mannen de rillingen van intelligente vrouwen en dat leidt tot vreemde situaties. Zo is er iemand die het nodig vond om een aantal negatieve beoordelingen te plaatsen onder twee van haar boeken die op bol.com worden verkocht.

Geen probleem, zo zou je zeggen. Je mailt even naar bol.com met de mededeling dat er een bullebak is die anonieme één-ster beoordelingen plaatst en dan wordt er direct krachtdadig actie ondernomen. Niets is echter minder waar: bol.com meldt dat een beoordeling slechts verwijderd kan worden indien de persoon die hem geschreven heeft dit wil. En dát doet een anonieme bullebak natuurlijk nooit.

Ondanks een steeds kribbiger e-mail-wisseling blijft het bedrijf bij het bestaande beleid.
Misschien kunnen lezers van dit artikel even op het negatieve duimpje onder de negatieve reviews op bol.com klikken. Als er meer dan drie onder staan, ga ik opnieuw in de slag met het bedrijf. [Update: als gevolg van dit artikel, heeft bol.com de mogelijkheid om je mening te geven op slot gezet]

Zoals altijd is het de omgekeerde wereld, want de pester wordt beschermd en het slachtoffer blijft met lege handen achter. Zo'n anonieme negatieve review is niet meer dan een gluiperige dolksteek in de rug van een schrijver. Et tu bol... eh... Brutus?

[Update: Mijn eigen recensie is inmiddels geaccepteerd en zorgt voor een ietwat gebalanceerder beeld van het boek 'Tussen hebzucht en verlangen'].

Politie duwt kritische agent psychiatrie in

De politie probeert van kritische agenten af te komen door ze een psychiatrisch stempel te geven. Dat blijkt uit een geheime opname in bezit van EenVandaag. In de opname worden de voordelen besproken van het ontslaan van een agent op medische gronden waardoor de kosten op het UWV zijn af te schuiven.
De politie probeert van kritische agenten af te komen door ze een psychiatrisch stempel te geven. Dat blijkt uit een geheime opname in bezit van EenVandaag. In de opname worden de voordelen besproken van het ontslaan van een agent op medische gronden waardoor de kosten op het UWV zijn af te schuiven.

"Als je tegen een leidinggevende zegt dat hij iets niet helemaal correct heeft gedaan, dan krijg je straf", zegt Lea Renfurm, die de agent bijstaat. "Ze zetten je in de strafhoek. Dan zeggen ze dat je een stoornis hebt, dus ben je ongeschikt en ontslaan ze je." Renfurm was tot januari dit jaar Hoofd Juridische Zaken van politievakbond ANPV. Ze vindt deze zaak ‘schokkend en exemplarisch’. "Je ziet dat er een patroon is. Ik ken er tientallen."

De opname is van een gesprek achter gesloten deuren tussen een mediator, een politiechef en een politiejurist. Een fragment uit de opname over hoe van de agent af te komen: (mediator) "Als je haar door een psychiater laat keuren, dan wordt het gewoon wegens ziekte. En jullie zijn ervoor verzekerd." (politie) "Ja, ja."(mediator) "Voor ziekte wel en voor die andere niet, dan zijn jullie eigen risicodrager, dus mijn advies aan de politie is, hoewel ik dat nooit hardop zeg, als je van iemand af wilt, doe het dan via de verzekeraar.(hard gelach), (politie) "Dan valt ie buiten onze kostenpost, want anders krijgen we minder premie terug.” Echt onderzoek doen naar hoe de zaak in elkaar zit, wil de politie niet". (politie) "Onderzoek kunnen we wel doen maar dat moeten heel gerichte, beperkte onderzoeken zijn, niet alles wat er verkeerd gegaan is."
Boete intrekken onder druk chef
De zaak begint in 2012, als Karin Pril een boete uitschrijft en deze later onder druk van haar chef moet intrekken. In plaats van dat de zaak daarmee klaar is, wordt de agent vanaf dat moment het leven zuur gemaakt door onder andere haar politiechef.

Uiteindelijk komt er mediation waarbij een 'onafhankelijke' mediator tot een oplossing moet komen tussen de politie en de agent. Bij de mediation zijn de agent met haar vertegenwoordiger, de mediator, districtschef Bokdam en een politiejurist Haverkamp aanwezig. Op een gegeven moment wordt de agent verzocht de ruimte te verlaten met haar vertegenwoordiger, waarna het gesprek achter gesloten deuren voortgezet wordt.

Twee weken later ontvangt de agent een audio-opname van dat gesprek. Dan blijkt dat de mediator helemaal niet boven de partijen staat en dat de politie goedkoop van haar af wil. Ze hoort hoe ze als psychiatrisch patiënt wordt weggezet, ‘de psychiatrie voorbij’ en hoe men haar op medische gronden wil ontslaan.

Inmiddels loopt er een strafrechtelijk onderzoek naar wie de geheime opname heeft gemaakt. Niet naar wat er op de opname te horen is. Advocaat Marielle van Essen staat de agent bij in dat onderzoek. Ze vindt het de omgekeerde wereld dat er onderzoek plaatsvindt naar wie het gesprek heeft opgenomen en niet naar wat er gezegd wordt in het gesprek: "Zonder dat de politie enig bewijs heeft, zeggen ze dat de agent het wel zal hebben opgenomen. En ze hebben het al helemaal niet over wat daar besproken is, stuitend!"

Maar ach, een mediator, die heeft een opleiding van welgeteld 9 (negen) dagen gevolgd en denkt dan dat hij grote problemen tussen mens en organisatie kan oplossen. Het lijkt eigenlijk meer op een vorm van kwakzalverij, zoals mindfulness dat ook is. Geen wonder dat je als persoon vermalen wordt door een organisatie die van kritische werknemers af wil.

Intussen is Karin Pril per 26 februari 2018 ontslagen.
Bron.

Bullebakken: De Wetgeving

Burgerlijk Wetboek

In de wet staat dat de leidinggevende verantwoordelijk is als er gepest wordt op de werkvloer. In artikel 7:658, lid 1 van het Burgerlijk Wetboek valt te lezen dat de werkgever ‘verplicht is de lokalen, werktuigen en gereedschappen waarin of waarmee hij de arbeid doet verrichten, op zodanige wijze in te richten en te onderhouden alsmede voor het verrichten van de arbeid zodanige maatregelen te treffen en aanwijzingen te verstrekken als redelijkerwijs nodig is om te voorkomen dat de werknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden schade lijdt’.
In lid 2 van datzelfde artikel stelt de wetgever 'De werkgever is jegens de werknemer aansprakelijk voor de schade die de werknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden lijdt, tenzij hij aantoont dat hij de in lid 1 genoemde verplichtingen is nagekomen of dat de schade in belangrijke mate het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer'.

Volgens psycholoog Bob van der Meer valt hier pesten ook onder. "Lid 1 verplicht elke werkgever maatregelen te treffen inzake lichamelijke, maar door een arrest van de Hoge Raad, naast fysieke ook psychische veiligheid, te geven (Het is immers de werkgever die de feitelijke macht heeft om de fysieke en psychische veiligheid van de door hem gecreëerde werkplek te beïnvloeden en de risico’s daar zo veel mogelijk weg te nemen of te beperken). Doet hij dat niet, dan pleegt hij een onrechtmatige daad. Lid 2 stelt dat als een werknemer aan de werkgever vertelt dat hij wordt gepest, de werkgever hier onderzoek naar moet verrichten. Dat is een omgekeerde bewijslast.

Als dat voor de gepeste negatief uitpakt, heeft het slachtoffer de mogelijkheid voor contra-expertise. De gepeste kan dan een andere deskundige onderzoek laten verrichten op het werk, een advocaat inschakelen en aan de rechter vragen om een uitspraak te doen.

Arbowetgeving

Volgens de Arbowet val bullebakken onder ‘psychosociale arbeidsbelasting’.

Werkgevers zijn op grond van deze wet verplicht om een beleid te voeren dat erop gericht is om deze vorm van arbeidsbelasting te voorkomen of te beperken. Het Arbobesluit werkt deze verplichting in afdeling 4, hoofdstuk 2, artikel 2.15 verder uit en verplicht werkgevers om de risico’s in kaart te brengen in een Risico-Inventarisatie en -Evaluatie. Daarnaast moeten in het Plan van Aanpak maatregelen worden opgenomen ter voorkoming van pesten. Het personeel moet vervolgens worden voorgelicht over de risico’s en de maatregelen die het bedrijf heeft getroffen. De werkgever dient al deze acties aantoonbaar uit te voeren.

Enkele gedachten over de MeToo-discussie

Laat ik voorop stellen dat seksuele intimidatie, seksueel misbruik en verkrachtingen met kracht dienen te worden bestreden. Nee is nee. Zo simpel is het.

De eerste actrice die in Amerika de machtige bullebak Harvey Weinstein durfde te beschuldigen was moedig. Heel moedig.
Nu zit Weinstein in het gevang en nu rollen de actrices over elkaar heen om te verkondigen dat ook zij slachtoffer van de grijpgrage handen van Weinstein zijn geweest. Is dat moedig?

Nee, de beroemde actrices, die jaren geleden door Weinstein aangevallen of misbruikt zijn, hadden direct nadat het voorval had plaats gevonden een aangifte tegen de man moeten doen. Als dat toen gebeurd was, zouden zijn misdaden al veel eerder aan het licht gekomen zijn. Dan zou een hele generatie van jonge actrices beschermd zijn geweest.

Dat is niet gebeurd. Misschien zijn al die beroemde actrices daardoor wel een beetje medeplichtig geweest aan het voortduren van het misselijke gedag van Harvey Weinstein.

In Amerika noemen ze dat een conspiracy of silence.

Heleen Mees: Slachtoffer van Machtige Bullebakken

Heleen Mees viel als een blok voor Willem Buiter, hoofdeconoom van de Amerikaanse bank Citigroup. Hij liet haar echter als een baksteen vallen toen zijn huwelijk in gevaar dreigde te komen.

Twee intelligente mensen met allebei een goede baan. Een relatie kan zomaar ontstaan. Maar als die relatie strandt, dan komt de ware aard van het beestje naar boven. In dit geval is het Willem Buiter, die als bullebak de geschiedenis in zal gaan.
Heleen Mees werd in de publiciteit en in de rechtbank weggezet als een stalker die duizenden e-mails naar haar voormalige geliefde stuurde.

De econome raakte haar baan als docent bij de New York University kwijt en ontsnapte in 2013 slechts aan een veroordeling door in te stemmen met vrijwillige therapie. Die heeft ze gevolgd.

Uiteraard maakte Willem Buiter gebruik van the big guns, de advacaten van zijn werkgever Citigroup. Daar tegenover kon de pro deo advocaat van Heleen Mees uiteraard niet veel inbrengen. De rechter ging mee met het grote geld en Heleen Mees was opnieuw slachtoffer van bullebakken geworden.

Toch zit er een vervelend rafeltje aan deze zaak. De meer dan duizend seksfoto’s, waarvan de rechter tijdens het proces geloofde dat ze van Mees afkomstig waren en waarmee ze Buiter lastig viel, zouden juist door de Willem Buiter zelf zijn genomen. Heleen Mees zegt dat ze nu bewijs heeft dat Buiter via een Skype-verbinding illegaal foto’s van haar heeft gemaakt. De twee zouden volgens haar regelmatig video-contact met elkaar hebben gehad en stoute spelletjes gespeeld hebben.

Heleen Mees claimt dat niemand haar nog wil aannemen door de valse beschuldigingen. Bovendien zou ze aan een chronische depressie lijden door de hele affaire.

Ik hoop dat Heleen Mees eindelijk sterk genoeg is om Willem Buiter op zijn plek te zetten en ik kan me geen betere plek voorstellen dan de schandpaal. Hell hath no fury, like a woman scorned, zouden de Engelsen zeggen.

Die quote is overigens niet van William Shakespeare (1564-1616), zoals veel mensen denken, maar van William Congreve (1670-1729), die de zin gebruikte in zijn toneelstuk 'The Mourning Bride' uit 1697. De volledige originele tekst luidt: Heav'n has no Rage, like Love to Hatred turn'd, Nor Hell a Fury, like a Woman scorn'd.

Bullebakken: De Toetsenbordterrorist

Bullebakken kent vele verschijningsvormen, maar de opkomst van sociale media lijkt het slechtste in sommige mensen voort te brengen. Mensen die in het normale leven timide zijn en veelal lijden aan een minderwaardigheidscomplex durven op internet plotseling onbekenden 'de waarheid' te zeggen.
Doordat ze niet gewend zijn aan normaal communiceren en converseren, zijn ze ook niet in staat om te luisteren naar argumenten van anderen. Iedereen heeft zo zijn eigen waarheid en daardoor ligt de echte waarheid vaak ergens in het midden. Accepteren dat er nuances zijn en niet jouw waarheid opdringen aan anderen is iets wat op sociale media nogal eens uit het oog verloren wordt.

De bullebak op sociale media heeft in zijn eigen ogen altijd gelijk. Zijn waarheid is dé waarheid. Hij ziet wel de splinter in het oog van iemand anders, maar niet de balk in zijn eigen oog. Een uitwisseling van meningen ontaardt vaak in gescheld en gevloek. Daarna is de bullebak verontwaardigd als hij geblokt wordt en wijst de ander als schuldige aan.

Het komt zelfs voor dat de bullebak iemand vraagt om hem te blokken, zodat hij daarna pathetisch kan verklaren dat de ander niet tegen kritiek kan.
De toetsenbordterrorist houdt zich vaak obsessief bezig met een enkel onderwerp. Hij kan zich niet inleven in de gevoelens van de ander en beschadigt daardoor eenvoudig anderen met zijn kwetsende berichten.

Wetenschappelijk onderzoek heeft intussen aangetoond dat een bullebak, die aan cyberpesten doet vaak een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft[1]. Het gaat dan specifiek om het subtype verborgen narcisme (covert narcissism).

Een verborgen narcist is lastig te herkennen en wordt vaak alleen door de partner 'ontmaskerd'. Je zou een verborgen narcist kunnen omschrijven als 'een wolf in schaapskleren'. Wanneer je een relatie hebt met een verborgen narcist dan kan deze in het bijzijn van anderen ontzettend lief en attent zijn, maar zodra je alleen met hem bent dan draait deze persoon om als een blad aan een boom. Hij is van binnen net zo egoïstisch en narcistisch als openlijke narcisten.

[1] Fan et al: Are Narcissists More Likely to Be Involved in Cyberbullying? Examining the Mediating Role of Self-Esteem in Journal of Interpersonal Violence – 2016

Bullebakkende Sunny Bergman wil Voetbal International van de buis om 'kroeghumor'

Marianne Zwagerman heeft Sunny Bergman op NPO Radio 1 de wind van voren gegeven om haar Noord-Koreaanse houding tegenover de RTL 7-talkshow Voetbal Inside. Dat was te horen op de radio. Bergman is het niet eens met de toon van Voetbal Inside en is daarom een actie begonnen om de geldkraan van het programma dichtgedraaid te krijgen, wat op de commerciële televisie natuurlijk leidt tot van de buis halen. Schandelijk om media monddood te willen maken, vindt Zwagerman.
Zwagerman is zelf ook geen fan van het 'platvloerse' Voetbal Inside, maar: "Dat soort dingen moeten allemaal gezegd kunnen worden. We leven in een vrij land, waar vrijheid van meningsuiting geldt. Er is maar één grens aan die vrijheid en die wordt door de rechter gesteld."

De genuanceerde reactie Johan Derksen is hier te lezen.

Het is kroeghumor die een grote groep mensen aanspreekt, aldus Zwagerman. "Als je je er niet in kunt vinden, dan kijk je er niet naar. En als je zelf 'documentairemaker' bent – Sunny noemt zichzelf nu ineens een soort 'bezorgde burger', maar dat ben je niet, je bent een documentairemaker en opiniemaker – dan is het laatste wat je doet om collega-mediamakers proberen monddood of brodeloos te maken. Dat is zulk misselijkmakend gedrag. Het past echt niet in de sterke democratie waarin wij leven."

Clash
Sunny Bergman: "Ik vind het juist passen binnen een democratie. Zij mogen dat zeggen en wij kunnen daar ook als reactie op zeggen dat we dit niet toelaatbaar vinden. We zeggen niet dat het programma moet stoppen, maar we zeggen alleen tegen de adverteerders: 'Willen jullie dit?'"

Marianne Zwagerman: "Dat is dus hetzelfde. Het programma draait op adverteerders."

Bergman: "Het programma is er toch nog gewoon? Ze zullen ook niet van de buis gehaald worden. Het is alleen een vorm van druk die we uitoefenen. Adverteerders hebben gereageerd en gaan in gesprek met de mensen van het programma. Dit is een manier waarop je invloed kunt uitoefenen."

Zwagerman: "Je komt aan het brood van andere mediamakers met wiens mening je het niet eens bent."

Bergman: "Ze zijn toch niet werkeloos nu ineens?"

Zwagerman: "Jij zult er alles aan doen om ze van de buis te krijgen en dat misstaat je echt."

Bergman: "Ik heb alleen gezegd tegen de adverteerders: 'Is dit wat jullie mogelijk willen maken?'"

Zwagerman: "Doe nou niet zo naïef. Dit programma draait op adverteerders."
Gelijkwaardigheid
Wat zou Bergman er eigenlijk van vinden als mensen boycot-acties tegen haar producties beginnen, als ze zich niet in haar mening kunnen vinden? "Ik heb natuurlijk geen commerciële merken, hè, die mij sponsoren. Dat is een verschil. Mijn plannen worden geëvalueerd door de publieke omroep, dus daar gaat al toezicht aan vooraf."

"Ik vind dat mensen ook alles over mijn programma’s mogen zeggen, maar er is een verschil tussen een mening en minderheidsgroepen te stigmatiseren. Als persoon die voor gelijkwaardigheid staat, vind ik dat ik daar wat van moet zeggen."

Zwagerman: "Je staat helemaal niet voor gelijkwaardigheid, want je wil dat mensen die een andere mening hebben dan jijzelf brodeloos of monddood gemaakt worden. Dat is gewoon echt heel walgelijk. De vrijheid van meningsuiting is een van de belangrijkste dingen die wij hebben. Ik zal daar altijd voor vechten en ik begrijp niet dat jij dat niet doet."

Bergman: "Wij zijn blij met de reacties van adverteerders. Ik snap niet dat er aan verbonden wordt dat ik de vrijheid van meningsuiting in gevaar breng."

Zwagerman: "Als je dat niet begrijpt, vind ik dat echt heel zorgelijk."