Leen Schaap: Een bullebak die tegengas kreeg

De Amsterdamse brandweer zit diep in de problemen en een cultuuromslag was gewenst. Zoals wel vaker gebeurde wilde Burgemeester Van der Laan daadkrachtig ingrijpen en hij koos in 2016 voor een buitenstaander.

Nu is zo'n oplossing wel vaker toegepast (militairen als leidinggevende bij de politie of burgers aangesteld als generaal) en hij mislukt altijd. De verschillen in culturen zijn zo groot dat beide partijen niet snappen waar de andere partij het over heeft.
Commissaris Leen Schaap (1962) had als leidinggevende bij de politie een 'stevige reputatie' opgebouwd en – hoewel zoiets bij de buitenwacht altijd goed overkomt – dat is juist een volstrekt verkeerde karaktereigenschap voor een moderne organisatie. Modern leidinggeven is namelijk sturen en niet opzichtig bullebakken om je zin door te drijven.

Brandweerlieden hebben een beroep waar je vaak dood en verderf tegenkomt. Daarmee zijn ze te vergelijken met politiemensen en ambulancebroeders. Ze delen dan ook de zogenaamde 'doodgravershumor', een vorm van humor die niet voor tere zieltjes geschikt is.

Het was dus te verwachten dat 'zijn' reorganisatie van de Amsterdamse brandweer volkomen zou gaan mislukken. Uiteraard is dat, volgens Leen Schaap, niet de schuld van Leen Schaap, maar van de onwil en tegenwerking van zijn ondergeschikten die druk bezig waren met het blussen van branden.

Zoals gezegd hebben brandweermannen en -vrouwen een harde vorm van humor en toen Leen Schaap ontdekte dat er een foto van hem circuleerde waarop iemand een Hitlersnorretje had getekend, deed hij niet wat een echter leider zou doen. Die zou net doen of hij het niet wist en was gewoon doorgegaan met zijn werk. Schaap maakte er iets groots van. Hij was als vermoedelijk narcist immers gekrenkt[1].

Als wraak nam Leen Schaap eerst even alle extraatjes en faciliteiten van de gepensioneerde brandweerlieden af. Bovendien wil Leen Schaap ook dat het personeel binnenkort hun auto's niet meer op de kazerne zetten, als ze privé de stad ingaan. Kinderachtige reactie natuurlijk.
[Merel Ludwig (1982), de jonge partner van Leen Schaap]
De man zegt nu doodsbedreigingen te krijgen vanuit zijn eigen organisatie en dat hij beveiligd moet worden door de politie. Ik geloof daar niets van: bij de Amsterdamse politie was men namelijk allang blij dat Leen Schaap weggepromoveerd werd. Bij de politie werd hij namelijk ook al door zijn eigen personeel beschimpt, bespuugd en zelfs bedreigd.

De huidige problemen hadden allemaal voorkomen kunnen worden als burgemeester Van der Laan de juiste persoon op de juiste plaats had gezet, maar er moest even een nieuwe plek worden gezocht voor de bij de politie onhoudbare Leen Schaap.

[1] Tokorev et al: Leader dark traits, workplace bullying, and employee depression: Exploring mediation and the role of the dark core in Journal of Abnormal Psychology - 2017

Bullebakken: Toen en Nu

Een blik in het verleden
Als je aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog de machtigste mannen van de machtigste landen wilde opnoemen, dan kwam je al snel uit op een kort lijstje waarvan de namen zelfs nu nog ontzag of zelfs angst inboezemen.

In het toenmalige Deutschland had je natuurlijk Adolf Hitler (1889-1945, geboren in Braunau am Inn, een plaatsje gelegen in de Oostenrijks-Hongaarse Dubbelmonarchie. Hij was van 1933 tot zijn dood dictator van het Duitse Rijk. Zijn persoonlijke legereenheid was de Strumabteilung (SA) ofwel de bruinhemden.

Iets zuidelijker had je Benito Mussolini (1883-1945), een Italiaanse politicus en schertsgeneraal, die tussen 1922 en 1943 zichzelf tot minister-president van Italië uitriep. Zijn persoonlijke legereenheid bestond uit fascisten, de zwarthemden.

In Spanje was Francisco Franco y Bahamonde (1892-1975) kortweg Franco de absolute alleenheerser. Franco was een waardeloos veldheer en had uiteindelijk de steun van Nazi-Duitsland nodig om het verzet te breken. Hitler stuurde duikbommenwerpers om de Spaanse plaats Guernica te bombarderen, een wandaad die door Picasso vereeuwigd werd. Het wa een goede oefening voor Hitler's luchtmacht gebleken.

De Georgiër Ioseb dze Besarionis Dzjoegasjvili (1878-1953) vond het nuttiger om zichzelf opnieuw uit te vinden door zijn naam te veranderen in Iosif Vissarionovitsj Stalin, kortweg Stalin. Hij was zo paranoia dat niemand zijn of haar leven zeker was. Iedereen kon plots slachtoffer van de grillen van Stalin worden. Als je geluk had werd je naar de Goelag Archipel gestuurd. Zo niet, dan moest je hopen op een snelle dood.

Het zijn de vier dictators die samen de Tweede Wereldoorlog deden ontvlammen. Bij bullebakken gaan machtswellust en waanzin vaak samen. Laat een bullebak zijn gang gaan en de wereld komt in vuur en vlam te staan.

Terug naar de toekomst
In de Verenigde Staten heeft de narcistische Donald Trump (1946) de macht in de schoot geworpen gekregen. Trump is volstrekt ongeschikt voor zijn taak en is niet gehinderd door enig besef van oorzaak en gevolg. Landen, die van oudsher bondgenoten zijn geweest, stoot hij af, terwijl hij zich bijzonder thuis lijkt te voelen bij 'soortgenoten'.

In Rusland zien we dat onder Vladimir Putin (1952) oude tijden herleven: lijfeigenen en een kleine superrijke toplaag. Vroeger bestond die toplaag uit de Tsaar en de edelen, nu uit Putin en zijn graaiende vriendjes. Het is een kleptocratie geworden.

Turkije is ook al afgedwaald van de democratische weg en Recep Tayyip Erdoğan (1954) heeft alle tegenstanders ontslagen of in het gevang geworpen. De man heeft zichzelf de absolute macht toegeëigend. Familieleden komen op belangrijke plaatsen terecht en Turkije is steeds meer een rechteloos land geworden.

We vrezen dat de kans levensgroot aanwezig is dat de geschiedenis zich gaat herhalen. L'histoire se repête.

Simon Vrouwe opnieuw veroordeeld

Antisemiet, activist en allround warhoofd Simon Vrouwe is op donderdagochtend 05 juli 2018 door de Amsterdamse rechtbank opnieuw veroordeeld voor illegaal collecteren. De rechter legde Vrouwe een geldboete van in totaal €280 op en een voorwaardelijke taakstraf van 16 uur met een proeftijd van twee jaar.
Vrouwe werd in minder dan een jaar tijd drie keer aangehouden voor het collecteren 'voor Gaza' zonder vergunning. Dat is in de ogen van de wet dus 'bedelen'.

Een woordvoerder van het Openbaar Ministerie laat weten dat het gaat om aanhoudingen in december 2017, februari 2018 en april 2018. Het OM eiste in de eerste twee gevallen een geldboete van €140 per overtreding. Voor de derde overtreding in april eiste het OM echter een voorwaardelijke taakstraf van 16 uur met een proeftijd van twee jaar, omdat Vrouwe al meerdere keren de fout was ingegaan. Ook eiste het OM dat de spullen (fietsen, een karretje en protestborden) van Vrouwe niet zouden worden teruggegeven aan de activist.

De rechter kon zich grotendeels vinden in de eis van het OM en veroordeelde Vrouwe tot een geldboete van in totaal €280 en legde ook de voorwaardelijke taakstraf op met een proeftijd van twee jaar. Vrouwe krijgt - tegen de wens van het Openbaar Ministerie in - wel zijn spullen terug.
Vrouwe - nu dus ook recidivist - bleek niet erg onder de indruk te zijn van het vonnis. Diezelfde middag stond de man al weer op het Spui in Amsterdam. Volgens getuigen is hij nog steeds illegaal aan het collecteren. Hij heeft zijn collectebus verstopt in een linnen tas, die (soms) aan het zadel van zijn propagandafiets hangt.

Let ook even op zijn protestborden: daarop staan gruwelijke foto's van Syrische kinderen die om het leven zijn gekomen door de wandaden van ISIS. De meeste foto's hebben dus niets met Israël te maken.

Rechtsbijstand vs. Bullebakken

ARAG is recent gestart met zijn nieuwe campagne. Hierin komt de nadruk te liggen op de geboden juridische oplossingen. Er wordt gestart op televisie, met een ‘manifest film’ van 40 seconden, waarna de boodschap ook via andere middelen en kanalen zal worden uitgerold. Gedurende heel 2018 is de campagne zichtbaar.
"De campagne introduceert een compleet nieuwe thematiek, die toch helemaal vertrouwd is omdat hij teruggaat naar de reden waarom ARAG in 1935 is opgericht", aldus de verzekeraar, die hierbij de uitspraak van oprichter Heinrich Fassbender aanhaalt: “Ik wil ieder individu de mogelijkheid geven om voor zijn of haar rechten op te komen. Niet alleen de mensen die een advocaat kunnen betalen” Daarom luidt de nieuwe pay-off in de uitingen van deze rechtsbijstandverzekeraar 'ARAG voor iedereen'.

"Bullebakken. Ze hebben een grote mond, geld genoeg of de juiste vriendjes waardoor ze denken er wel mee weg te komen. Maar ARAG vindt dat iedereen zijn recht moet kunnen halen." Gert-Jan Siebelink, Manager Corporate Communicatie en Marketing: "Met deze campagne starten we een nieuw hoofdstuk voor ARAG. We onderstrepen waar we voor staan en wat we doen: het recht toegankelijk en betaalbaar maken voor iedereen en het oplossen van juridische problemen."

Bron.

Rijkswaterstaat vs. Nicolette van Berkel

Nicolette van Berkel zit al meer dan twee jaar thuis nadat ze door een leidinggevende werd ziekgemeld. De resultaten van een derde onderzoek laten nog steeds op zich wachten. De reden daarvan lijkt me duidelijk: één van de hoofdrolspelers heeft verstek laten gaan. Nicolette van Berkel had vooraf aangegeven dat ze geen vertrouwen had in de leden van de commissie en dus kunnen we aannemen dat zij de oorzaak van de vertraging is.
We kunnen echter wel een inschatting maken van de uiteindelijke resultaten van dat onderzoek. Nicolette van Berkel heeft bij haar leidinggevenden namelijk geklaagd over pestgedrag. Daarop werd niet afdoende gereageerd. Pas veel later werden de beschuldigingen van seksuele intimidatie door haar geuit. Dat lijkt dus op een opgeklopte beschuldiging om 'de zaak' sterker te maken, maar het kan ook tegen je gaan werken als zaken op een tijdlijn worden gezet.

Nicolette van Berkel is bijzonder populair op sociale media en in toenemende mate wordt duidelijk dat ze haar vrienden en volgers actief aanstuurt om haar doel te bereiken. De acties van haar minions hebben al langer het karakter van harassment en stalking.

Zo, wat zullen de uitkomsten zijn van het onderzoek? Ik geloof dat er een ernstige vertrouwensbreuk tussen werkgever en werknemer is ontstaan door het verwijtbare gedrag van Nicolette van Berkel. Het gevolg daarvan zal zijn dat de rechter gevraagd zal worden het arbeidscontract te ontbinden.

Nog niet zo lang geleden zou Nicolette van Berkel aanspraak kunnen maken op een afkoopsom, de zogenaamde kantonrechtersregeling. Die hield in dat je per gewerkt jaar een maandsalaris mee naar huis kon nemen. Voor Van Berkel zou dat dus ongeveer (18 maal ca. €3,000 is) €54,000 betekenen. Omdat het een eenmalige uitkering betreft, wil de Belastingdienst graag 60% van die som ontvangen. Blijft over: €21,600.

Maar Nicolette van Berkel heeft een herintreding actief tegengewerkt (ze voldeed niet aan een dienstopdracht om zich in Leeuwarden op de afdeling Communicatie van Rijkswaterstaat te melden, ze kwam hoogstwaarschijnlijk niet opdagen bij het onderzoek en stuurde haar minons aan om collega's aan te vallen). Dus zou een rechter zou maar kunnen besluiten dat de vertrouwensbreuk geheel of ten dele aan haarzelf te wijten was.

Dan sta je dus met lege handen.

[Nicolette van Berkel is in de gelegenheid gesteld om opmerkingen en suggesties te maken, maar besloot dat niet te doen]

WODC-directeur opgestapt na rapport over klokkenluider

Marianne van Ooyen werd eind vorig jaar ongewild klokkenluider. Haar interne klacht uit 2014 bracht de zaak rond de politieke sturing op het Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatiecentrum (WODC) aan het rollen. "Ik schrok nogal dat die was uitgelekt. Voor mij was het een afgesloten hoofdstuk," zegt Van Ooyen.
[Marianne van Ooyen]
Van Ooyen had geklaagd dat het ministerie haar onder druk zette om onwelgevallige conclusies van onderzoek naar softdrugs aan te passen. De klacht, waarin zij sprak over de sturende invloed van beleidsambtenaren op rapporten van het WODC, kwam via een andere partij in handen van Nieuwsuur. Zelf wilde Van Ooyen toen buiten de publiciteit blijven. Een onderzoek was het logische gevolg.

Van Ooyen had niet zoveel vertrouwen in (de uitkomst van) het onderzoek (pdf) en zal dan ook aangenaamd verrast zijn over de resultaten. De conclusie van het onderzoek is namelijk dat men niet zorgvuldig is omgegaan met haar brief.

Als klokkenluider kaartte ze haar bezwaren herhaaldelijk en zelfs tot op het hoogste niveau aan, maar vond geen gehoor. Dat rekent de commissie-Verhulp, die door minister Ferd Grapperhaus op de zaak is gezet, directeur Leeuw en de hoogste ambtenaar van het ministerie aan.
[Frans Leeuw]
Zowel WODC-directeur Frans Leeuw als Siebe Riedstra, de secretaris-generaal van het ministerie van Justitie en Veiligheid, heeft onzorgvuldig gehandeld, concludeert de onderzoekscommissie.

Leeuw trok zijn conclusies en stapte op, maar hij herkent zich uiteraard "maar in beperkte mate in de (generaliserende) kwalificaties over met name mijn leiderschapsstijl", maar denkt met zijn opstappen het WODC "het beste te dienen".

Maar binnen zijn vakgebied zijn intussen twijfels over de wetenschappelijke integriteit van Professor Frans Leeuw geuit. Zie hier. Het is namelijk niet écht integer als je door gebrek aan ruggegraat onderzoeksgegevens gaat aanpassen voor je doelgroep.Maar ja, het woord 'integer' is aan de top altijd betekenisloos gebleken.


Angsthazen en notoire bullebakken

Door: Jaap-Henk Hoepman (Associate professor Computer Science, Radboud University as well as Faculty of Law, University of Groningen. Principal scientist of the Privacy & Identity Lab.

Hebt u ze ook gehad? Al die mailtjes waarin u gevraagd wordt of u nog steeds op de hoogte gehouden wilt worden van de aanbiedingen van bedrijf X, de agenda van buurthuis Y of de voorstellingen van schouwburg Z? Krijgt u ook steeds meer pop-ups te zien als u aan het internetten bent, met de vraag de privacyvoorwaarden van de dienst die u gebruikt te accepteren?

Het lijkt wel alsof alle bedrijven en organisaties plotseling collectief in de stress schieten van de AVG: de Algemene Verordening Gegevensbescherming, de nieuwe Europese privacywet die vanaf 25 mei van toepassing werd. Ondanks het feit dat deze wet er al jaren aan zat te komen, al twee jaar geleden is aangenomen, en sowieso maar weinig verschilt met zijn voorganger: de richtlijn uit 1995 die in Nederland bekend staat als de Wet bescherming persoonsgegevens.
Zo vraagt de Hellendoorn Rally zich af of de bloedgroep van de deelnemers voortaan nog wel op hun auto vermeld mag staan. Als dat niet had gemogen, zijn ze al 23 jaar in overtreding. Maar wees gerust: als een coureur er zelf voor kiest zijn bloedgroep op zijn bolide te zetten, dan mag dat.

Ook zijn er voetbalverenigingen die willen weten of ze foto’s van hun teams nog wel op de website mogen zetten. Dat lijkt me wel: als je maar vooraf duidelijk bent over waar je de foto voor gaat gebruiken.

Microsoft blokkeert inmiddels accounts van kinderen, zodat ze niet meer bij hun OneDrive data kunnen, hun outlook.com email niet meer kunnen lezen, of geen gebruik meer kunnen maken van Skype. Andere Amerikaanse bedrijven gaan nog verder: die blokkeren simpelweg de toegang tot alle gebruikers in Europa.

Behalve deze angsthazen zijn er natuurlijk de notoire bullebakken.

Het basisprincipe is eigenlijk doodeenvoudig: je mag best persoonlijke informatie verwerken, als je dat maar op een eerlijke en verantwoorde manier doet. Facebook spant weer de kroon: eerst in alle landelijke dagbladen een charmeoffensief plaatsen, vervolgens alle niet-Europese profielen niet langer onder de Ierse wetgeving (en dus de AVG) laten vallen, en ten slotte aankondigen dat ze toch WhatsApp-data met Facebook gaan delen.

Of wat te denken van onze overheid, die gebruik maakt van talloze persoonlijke databronnen en met behulp van slimme algoritmen ons gedrag analyseert. Syri bijvoorbeeld, het Systeem Risico Indicatie, dat gebruikt wordt om in te schatten wie zich eventueel schuldig zouden kunnen gaan maken aan belasting- of premiefraude. Of het stadsdeel Amsterdam-Zuid, dat Facebook-profielen van hangjongeren analyseert, om zo potentiële overlastgevers alvast in het vizier te hebben.

Al met al is het eigenlijk een bizarre situatie. Aan de ene kant heb je organisaties die denken dat van de wet niets meer mag, of dat je voor alles expliciete toestemming nodig hebt. En aan de andere kant heb je organisaties die zich weinig van de wet aantrekken. Terwijl het basisprincipe eigenlijk doodeenvoudig is: je mag best persoonlijke informatie verwerken, als je dat maar op een eerlijke en verantwoorde manier doet.

Na 25 mei begon het eigenlijk pas: als het goed is, kropen de angsthazen uit hun schulp, en zullen de bullebakken aangepakt worden. Zo niet, dan krijgen de bullebakken vrij spel, en zijn we allemaal het haasje.

Bron.

Beatrix Ruf: Een dolksteek in de rug

Met grote trots meldde de raad van toezicht van het Stedelijk Museum in Amsterdam in 2014 dat ze Beatrix Ruf (1960) hadden weten te strikken voor de functie van directeur van het museum. De raad van toezicht roemde Rufs oog voor kwaliteit en voor jong talent, haar uitgebreide netwerk en het herkenbare, radicale en zelfverzekerde programma dat zij neerzette in de Kunsthalle in Zürich. Ruf stond de afgelopen vijftien jaar bekend als één van de meest invloedrijke figuren in de internationale kunstwereld.
Zoals zo veel sprookjes eindigde ook deze niet met een happy end.

In oktober 2017 kwam NRC Handelsblad met 'onthullingen' over de bijverdiensten van Ruf, overduidelijk ingestoken door iemand die daar belang bij meende te hebben. Twee dagen later velde NRC-columnist Bas Heijne zijn oordeel al. Beatrix Ruf moest hangen. Heijne hekelde niet alleen Rufs zakelijke integriteit, maar maakte ook meteen korte metten met haar artistieke visie.

'Anonieme bronnen' claimden namelijk dat Ruf zou ook nog een kunstadviesbureau hebben en die zou ze niet als nevenfunctie opgegeven hebben. Bovendien zou ze ook advies hebben gegeven aan mensen die hun kunst aan het museum in bruikleen gaven. Tijdens haar eerste jaar als directeur van het Stedelijk Museum maakte het bureau van Ruf ruim €430.000 euro winst, zo meldde NRC.

Het onvermijdelijke gebeurde: Beatrix Ruf trad per direct terug als directeur van het Stedelijk Museum.

Maar wat was er nu eigenlijk aan de hand. Er werd een onafhankelijk onderzoek ingesteld naar de integriteit van Beatrix Ruf. De conclusies waren overduidelijk: Ruf had al haar nevenfuncties netjes gemeld. De kritiek dat ze veel geld zou hebben verdiend met een kunstadviesbureau spreken de onderzoekers tegen. "Er is vastgesteld dat in de management BV van Ruf geen kunstadviesbedrijf werd uitgeoefend. De inkomsten die in de BV werden gegenereerd waren uitsluitend afkomstig van organisaties waar Ruf een goedgekeurde nevenfunctie had".

En dus is een befaamd kunstkenner en kunstadviseur beschadigd en heeft een museum door amateurisme zichzelf in de voet geschoten.

De journalistiek heeft zich weer eens van de allerslechtste kant laten zien. Goed gedaan, Bas Heijne. Wees trots op jezelf.

Update: Als gevolg van deze affaire zijn drie van de vijf leden van de raad van toezicht van het Stedelijk Museum per direct opgestapt. Het zijn Rita Kersting, Madeleine de Cock Buning en Jos van Rooijen. Ik heb hun pagina op wikipedia maar even persoonlijk opgeschoond.

Internetbullebakken

De anonimiteit van het internet haalt het slechtste in mensen naar boven. In Engelstalige landen noemen ze dit fenomeen cyberbullying, cyberharassment of online bullying. Onderzoek heeft uitgewezen dat het probleem zich voornamelijk onder pubers voordoet, want die hebben op die leeftijd nog geen goed idee welke negatieve effecten op lange termijn dat online bullebakken heeft[1]. Vaak hebben ze later spijt van dat ze hun slachtoffers zo erg en zo lang gepest hebben.
Een andere versie is het 'trollen', het plaatsen van vervelende opmerkingen in een forum of op sociale media met het enige doel om mensen te verleiden om te reageren. Zo slaan ze een valide discussie dood en hebben daar kennelijk veel plezier aan.

Weer een andere variant staat bekend als online stalken. Een voorbeeld: volwassen mannen en vrouwen verdedigen een kwetsbare medemens en vallen op sociale media hun tegenstanders met veel venijn aan. Al snel ontstaan twee kampen die elkaar met alle mogelijke middelen bestrijden. Intussen vergeten beide kampen het belang van de persoon die ze pogen te beschermen of te bestrijden.

Waarom stoppen die mensen niet met hun zinloze strijd, zo kun je je afvragen. In die mensen zit vaak nog een kinderlijke, soms zelfs beschadigde geest verborgen[2]. Die kunnen niet, zoals normale volwassen zouden doen, een stapje terug doen en de situatie rustig overdenken. De conclusie zou dan uiteindelijk moeten zijn: dit is niet mijn strijd en ik stap met opgeheven hoofd uit het strijdperk.

Het slachtoffer heeft intussen alle tegenstanders allang geblokkeerd op sociale media. Toch raakt dat slachtoffer onbedoeld en ongemerkt steeds meer in een isolement. Anderen nemen de plaats van de weldenkende medemens in en het stalken gaat gewoon door.

Want dat is wat er gebeurt: jij denkt het slachtoffer te helpen door de tegenstanders de maat te nemen. Wat je echter uit het oog verliest is dat het slachtoffer van jouw stalkgedrag nog verder in de problemen raakt. Wat denk je dat de werkgever vindt van al die goedbedoelde tweets waarin hij of zij is genoemd? Die wordt daar doodziek van, zo kan ik je vertellen. Je verlaagt de onbedoeld kansen op een succesvolle herintreding en verhoogt die van een ontslag.
De vraag is dus: waarom stop je niet? Gaat het om haar of gaat het om jou?

Ik voorspel dat ook deze column zal niet zorgen voor enige zelfreflectie bij deze internetbullebakken.

[1] Hinduja, Patchin: Cyberbullying: An Exploratory Analysis of Factors Related to Offending and Victimization in Deviant Behaviour – 2008
[2] Kowalsi, Limber: Psychological, physical, and academic correlates of cyberbullying and traditional bullying in Journal of Adolescent Health – 2013

Bullebakken: Is het dan nooit goed? (Jawel)

Door: Mirjam van Immerzeel, hoofdredacteur van CEOme.nl

Aardig zijn is leuk en prettig, maar nodigt niet uit tot het gunnen van promoties. Toch maakt een minder voorkomend, brutaler optreden het niet beter. Althans niet voor vrouwen. Mannen hebben namelijk wel carrièreprofijt van bullebakkengedrag. Dit blijkt uit onderzoek aan onder meer University of Notre Dame (VS).
[Mirjam van Immerzeel]
Dat het ook nooit goed is, blijkt steeds weer uit allerlei onderzoeken naar de verschillende effecten van gedrag van mannen en vrouwen op het werk. Vooral vrouwen krijgen gemengde boodschappen uit de sociale wetenschappen. Het een werkt niet, het ander werkt nauwelijks en weer iets anders werkt juist tegen. En het blijkt meestal allemaal wel te werken voor mannen op de werkvloer.

Niet voldoen aan vrouwelijke stereotypen verwart mensen (mannen en vrouwen) en helpt dus niet je doelen te bereiken als vrouw. Wél voldoen aan vrouwelijke stereotypen zorgt dat je minder serieus en minder capabel wordt gevonden. Bij een weinig vriendelijke opstelling krijgen vrouwen het stempel 'controlefreak' of 'bitch'. Mannen worden als handig en slimme onderhandelaar gezien. Deze mannen verdienen ook meer.

Aardig zijn is iets voor na kantooruren, zeggen de onderzoekers. Dan gaan we graag met aardige mensen om. Maar op de werkvloer verwachten we kennelijk iets anders. Blijft de vraag staan: wat te doen?

Het antwoord op die vraag begint bij bepalen wat je wilt. Dat is stap 1. Wie iets wil bereiken in een situatie waarin het werkt zoals in het onderzoek beschreven, zal een keuze moeten maken: iets doen met die kennis of niet.

De volgende stap is inzicht krijgen in welke situaties, met welke mensen en op welke momenten vrouwelijk stereotype gedrag werkt en wanneer het juist tegenwerkt. Klinkt het vreselijk en oneerlijk? Ga dan terug naar stap 1 en trek je conclusie.

In het boek CEO me! vertellen topvrouwen (en topmannen) onder meer hoe zij hebben geleerd om te gaan met verwachtingen en hun doelen te bereiken – in hun werk en hun eigen carrière. Zonder hun identiteit geweld aan te doen.

Lees hier meer over stereotypen en leiderschap op CEOme.nl.

Honeysuckle Weeks: Be ‘careful’ over Time’s Up

British actress Honeysuckle Weeks (1979) has voiced her concerns over the Time’s Up anti-sexual harassment movement. The actress is best known for her role of Samantha (Sam) Stewart in Foyle's War.
"I think women have to be a bit careful," she said, "Any minute now they’re going to find out that no one wants them to dance... God forbid the frisson between the sexes should be lost, because everyone’s too terrified."

"I think it’s dangerous that people are putting in minor indiscretions with serious assault," Weeks added.

She explained she was in support of Frances McDormand’s stance who, when collecting her leading actress Bafta in a brightly-printed dress, told the audience of black gowns and tuxes: "I have a little trouble with compliance." Weeks voiced her amazement of the Bafta’s blackout: "There wasn’t a shred of make-up on anyone."”

Her feelings echo mine and those of Heleen Mees perfectly. The 2018 Bafta's were more like a funeral then a celebration.


More about Honeysuckle Weeks can be found here.


Bron.

Roos Vonk: Drie keer is geen scheepsrecht

Roos Vonk (1960) is hoogleraar sociale psychologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Nog steeds, zo hoor ik je denken? Jawel, nog steeds.
[Foto: Radboud Universiteit]
Sociale psychologie is een boterzachte studierichting die zich bij uitstek leent voor gemasseerde feiten. In iets minder genuanceerde bewoordingen is dat gewoon 'fraude'. Roos Vonk is 'gespecialiseerd' in zelfkennis en zelfbedrog. De gotspe.

Op 25 augustus 2011 bracht Vonk samen met haar collega's Marcel Zeelenberg en Diederik Stapel per persbericht de resultaten van een 'wetenschappelijk' onderzoek naar buiten. De conclusie was dat vleeseters asocialer en egoïstischer zouden zijn dan niet-vleeseters. Niet veel later bleek dat Diederik stapel de onderzoeksgegevens verzonnen had. Stapel kon zijn koffers pakken. Roos Vonk werd niet schuldig bevonden aan fraude, maar wel berispt werd wegens 'onzorgvuldig professioneel handelen'.

Geen idee waarom de Universiteit Nijmegen niet direct schoon schip heeft gemaakt, want je kon er op wachten dat Vonk opnieuw in de fout zou gaan.

Twee jaar later was het wederom raak. In een tweet ontvouwde de 'wetenschapper' haar gevoelens omtrent Henk Kamp, de toenmalige VVD-minister van Economische Zaken. "Dat uitgestreken smoelwerk" zou ze gaarne "op z'n bek" willen slaan. Reden: ze had zich geërgerd aan diens opvattingen over het boren naar schaliegas.
Opnieuw voerde het college van bestuur een 'stevig' gesprek met haar. Waarna ze Kamp per brief excuses aanbood. Een hoogleraar, zo schreef ze, wordt geacht "een weldenkend mens te zijn, die de gevolgen van zijn uitlatingen overziet en niet lukraak iedere impuls eruit knalt".

Niettemin liet Vonk zich in 2017 opnieuw van haar onnozele kant zien. NRC Handelsblad publiceerde op 21 augustus een stuk van haar hand waarin ze het lot van de dieren in de bio-industrie vergeleek met dat van de Joden tijdens de Holocaust. Opnieuw moest Roos Vonk zich bij het bestuur van de Universiteit verantwoorden.

Drie keer is scheepsrecht? Welnee, je kunt er op wachten tot ze weer in de fout gaat. Je kunt je kinderen nog steeds aan de Radboud Universiteit Nijmegen laten indoctrineren door deze fopwetenschapper.

Het brein van Dries van Agt

Dries van Agt (1931) volgde het gymnasium in Eindhoven. Vervolgens studeerde hij rechten aan de Katholieke Universiteit van Nijmegen. Na enige omzwervingen rolde hij in 1969 de politiek in voor de Katholieke Volkspartij (KVP). Zijn vaardigheid om behendig politiek te manoeuvreren leidde tot een drietal kabinetten die zijn naam droegen.
Na zijn politieke loopbaan werd hij in 1984 nog even Commissaris van de Koningin in Noord-Brabant, maar zijn solistische optreden stuitte op irritatie van de gedeputeerden en Van Agt liet 'zijn provincie' al snel in de steek.

Laat ik voorop stellen dat ik nooit een fan van Dries van Agt geweest ben. Zijn anachronistische manier van spreken deed mij altijd gekunsteld aan, alsof het aangeleerd was om de buitenwacht te laten weten dat hij een gestudeerd en belezen man was.

Als ik Van Agt zag, voelde ik steeds dat het een man was die een geheim met zich meedroeg. Ik had visioenen van misbruik door priesters en dat Dries van Agt ooit besloten had om die vreselijke ervaringen in zijn brein te verstoppen. Deurtje dicht, slot er op en nooit meer over praten.

Maar van mensen, die jaren in een Duits concentratiekamp opgesloten hebben gezeten en daar de vreselijkste dingen hadden meegemaakt, weten we dat ze hun ervaringen nooit vergeten. Dat wegstoppen en zwijgen niet werkt.
Het kwaad dat je zo lang hebt weggestopt zal bij het stijgen der jaren als zwarte slootmist door kieren en gaten van je brein wegsijpelen. Vervolgens kan het onbewust grote schade veroorzaken en dan kun je in het geval van Dries van Agt onverhoeds als rabiaat antisemitisch 'uit de kast komen'. Het is stuitend om te zien hoe zo'n ooit gevierd politicus zich laat fêteren door zwakzinnigen als Simon Vrouwe of Gretta Duisenberg.

Het is te eenvoudig om te denken dat Dries van Agt simpelweg dement aan het worden is. Voortschrijdende dementie is als een donkere deken die steeds meer over je herinneringen wordt getrokken. Je vergeet steeds meer.

Van Agt is niets vergeten. Juist dat is zijn probleem. Jammer dat professor Jan Bastiaans er niet meer is[1].

[1] Bram Enning: De oorlog van Bastiaans: de LSD-behandeling van het kampsyndroom – 2009

Sanne Wallis de Vries: Een kapot moreel kompas

Voor wie haar niet kent: Sanne Wallis de Vries (1971) is een cabaretière die vanaf 1997 volle zalen trok met haar satirische kijk op het leven. Avondvullende voorstellingen moeten zorgvuldig worden opgebouwd en diverse try-outs zijn nodig om grapjes bij te schaven en te ontdekken wat wél werkt en wat niet.
Maar het kan helemaal fout gaan als je een 'kleinkunstenaar' de gelegenheid geeft om een eigen serie programma's op televisie te maken. Dan moeten er wel heel veel grapjes in een uurtje televisie gepropt worden. Het blijkt dan dat het toch lastiger is dan verwacht om een hoog niveau vast te houden.

En dát is wat met Sanne Wallis de Vries en haar Sanne Wallis de Show is gebeurd. Ondanks het 'nieuwsachtige karakter' van de show zijn er geen actuele gasten. De comédienne kan namelijk niet een heel interview lang haar belangstelling vasthouden, zo bleek bij het oefenen.

"Elke keer als ik weer een kaartje voor een volgende vraag pakte was het muisstil", vertelde ze daarover aan De Telegraaf. "Het publiek moest lachen, maar om de verkeerde redenen. Dus die actuele gast is eruit gehaald."

Daardoor moesten er op het laatste moment weer nieuwe grapjes worden verzonnen. Weet je wat leuk is, zo moet Sanne Wallis de Vries in een onbewaakt ogenblik gedacht hebben, ik ga een persiflage maken op het winnende Israëlische Songfestivallied. Dan gaan we dat lied ombouwen en laten we het publiek lachen om de actualiteit. De actualiteit, waar tienduizenden opgehitste Palestijnen het grenshek probeerden te bestormen en het Israëlische leger doelgericht terroristische Hamasleden wist uit te schakelen?

Alleen kon de altijd zuurkijkende Sanne Wallis de Vries die versie van de actualiteit niet gebruiken. Die vond het uiteraard 'grappiger' om Israel als terroristisch land neer te zetten. Dat doet het namelijk beter bij het linkse publiek in de zaal en bij haar broodheer, BNNVara. Wiens brood men eet diens woord men immers spreekt.
Het CIDI was er niet blij mee. Zij hebben de tekst even nagekeken op onjuistheden. Als je zelfs Buk-raketten moet gebruiken om je rijmelarijen kloppend te krijgen dan is je morele kompas wel heel erg aan vervanging toe.

Update 1: Zelfs in Israel vonden ze het antisemitisme van Sanne Wallis de Vries niet grappig.
Update 2: Hoe hoog of hoe laag de kijkcijfers ook worden, er zal vanaf nu altijd een zweem van anti-semitisme aan Sanne Wallis de Vries blijven hangen. Iedere ochtend wakker worden in de wetenschap dat je een grens bent overschreden. Ze behoort nu tot het selecte groepje van, onder andere, Gretta Duisenberg, Dries van Agt, Simon Vrouwe, José van Leeuwen, etc. Welkom thuis.

Update 3: Sanne Wallis de Vries reageert op ophef 'Israel-parodie'. Ze staat nog steeds achter de parodie. "Dit is satire: de vinger leggen op iets dat - blijkbaar - gevoelig ligt. En dat mogen we doen, vind ik." Ik heb er maar even een tweet aan verspild.

De 'waarheid' van pro-Palestina-demonstranten

In Amsterdam zijn op zaterdagvanmiddag 19 mei 2018 drie tot vierhonderd mensen op de been geweest om hun solidariteit met de Palestijnen te tonen. De betogers verzamelden zich op de Dam en liepen daarna naar het Amerikaanse consulaat op het Museumplein.
[Simon Vrouwe was natuurlijk van de partij]
Zoals gewoonlijk kon de organisatie het niet laten om het aantal deelnemers sterk te overdrijven en meldde dat zij vond dat er meer dan duizend deelnemers waren. De politie doet daar geen uitspraken over, zegt een woordvoerder.

Veel mensen hadden de obligate spandoeken en vlaggen bij zich en riepen holle steunbetuigingen voor de Palestijnen. Het protest is rustig verlopen. Het protest was een initiatief van het Nederlands Palestina Komitee [sic] en de Internationale Socialisten. De demonstranten willen 'een eind aan Israëlische onderdrukking van Palestijnen en de bezetting van Palestina'.

Directe aanleiding zijn de vele doden aan de grens met Gaza afgelopen week. Israëlische militairen openden toen het vuur op Palestijnse 'betogers'. Er vielen volgens Palestijnse zelf bronnen zeker 62 doden.

Toch vreemd dat deze pro-Palestina betogers het hebben over 'Palestijnse betogers', terwijl Hamas zelf naar buiten bracht dat deze terroristen bezig waren met de bestorming van het grenshek. Bovendien waren 50 van de 62 doden leden van de terroristische groepering Hamas. Volgens Hamas zelf.
[Gaza 'Return March' Clips]

De geestelijk gestoorden, die vóór Palestina betoogden, zijn dus in werkelijkheid anti-Israel en rabiaat antisemitisch.Maar dat wisten we natuurlijk allang. Nietwaar, Simon Vrouwe, José van Leeuwen, Gretta Duisenberg en Harry van Bommel?

Integriteitscrisis in top OM

In de top van het Openbaar Ministerie zijn de onderlinge verhoudingen ernstig verstoord geraakt als gevolg van een intieme relatie tussen twee hoofdofficieren van justitie, die jarenlang verzwegen zou zijn.

Het gaat om een intieme relatie tussen de voormalige procureur-generaal en sinds vier jaar hoofdofficier van justitie van Rotterdam Marc van Nimwegen en Marianne Bloos. Zij werd in 2011 onder verantwoordelijkheid van Van Nimwegen – hij deed personeelszaken – benoemd tot hoofdofficier van justitie van het functioneel parket.
[Marianne Bloos (hartje) Marc van Nimwegen]
Vier hooggeplaatste aanklagers verwijten de betrokkenen en de leiding van het OM niet integer te handelen. Omdat ze binnen de top van de eigen organisatie geen gehoor vonden, hebben die aanklagers in 2014 bij de top van het departement geklaagd over nepotisme.

Toenmalig minister van Justitie Ivo Opstelten en zijn staatssecretaris Fred Teeven bepaalden vervolgens dat Van Nimwegen per direct uit het college van procureurs-generaal moest worden gezet. Van Nimwegen kon aan de slag op het parket in Rotterdam.

Bloos en Van Nimwegen komen er sinds vorig jaar openlijk voor uit een 'partnerrelatie' te hebben. De verhouding heeft volgens betrokkenen geleid tot een vertrouwensbreuk in de Groepsraad, het hoogste overlegorgaan van het OM, waarin alle zeventien leidinggevende aanklagers (inclusief Bloos en Van Nimwegen) zitting hebben. "Collega’s voelen zich onveilig en men durft geen kritiek meer op elkaar te leveren", zegt een hoofdofficier van justitie.

"Als iemand kritiek levert op Bloos, krijgt hij van Van Nimwegen de wind van voren", zegt een lid van de Groepsraad, die maandelijks bijeenkomt. “Er is angst dat de twee zaken bespreken uit strafzaken die ze als magistraat niet geacht worden te delen”, zegt een ervaren aanklager. Dat kan een probleem zijn. Uit angst voor represailles willen de vier klokkenluiders niet met naam en toenaam in de krant.
[Marc van Nimwegen (hartje) Heleen Rutgers]
De spanningen zijn binnen het OM verder opgelopen doordat sinds deze maand als nieuwe hoofdofficier van justitie van het parket Oost-Brabant Heleen Rutgers is benoemd. Ook met dit lid van de groepsraad heeft Marc van Nimwegen, die bekend staat als rokkenjager, een intieme relatie gehad, voordat de romance met Bloos begon.

De speciale en eerste 'portefeuillehouder integriteit' van het OM, officier van justitie Kitty Nooy, is volgens collega’s uiterst ontstemd, omdat ze bij de voorzitter van het college van procureurs-generaal, Gerrit van der Burg, geen gehoor vindt voor haar zorgen over mogelijke integriteitsschendingen. Ook zijn voorganger Herman Bolhaar zou de klachten van Nooy hebben weggewuifd. Nooy wil desgevraagd geen commentaar geven.

Integriteit blijkt nog altijd een wapen te zijn waarmee leidinggevenden ondergeschikten kunnen aanpakken. Voor henzelf is integriteit slechts een abstract idee. Behalve integriteit ontbreekt het de betrokken dames natuurlijk ook aan smaak. Ik bedoel: wie wil nu een afgelikte boterham zijn van een notoire rokkenjager? Tijd voor een voor een column van de altijd scherpe pen van Heleen Mees.

Update: Pas nadat deze kwestie uitgebreid in de publiciteit werd besproken besloot men dat het eindelijk tijd werd om in te grijpen: Marc van Nimwegen werd met buitengewoon verlof gestuurd.

Update: Marc van Nimwegen blijkt zelfs functioneringsgesprekken te hebben gevoerd met de ex van Heleen Rutgers. Hun huwelijk strandde doordat Van Nimwegen een relatie kreeg met Heleen Rutgers. Ik zal maar niet melden hoe non-integer (bestaat dat woord) dat is.

Update: Ook Marianne Bloos gaat 'op eigen verzoek' op buitengewoon verlof.

Bron.

Gerrit H voelt zich belazerd

Als initiatiefnemer van de eenmansactiegroep 'Stoppestenophetwerk' zag Gerrit H zo nu en dan tweets van Nicolette van Berkel over het onderwerp pesten op het werk voorbij komen.
Al snel dacht Gerrit H een lotgenoot gevonden te hebben. Was ook hij immers niet ooit het slachtoffer geworden van pesten op het werk? Is gedeelde smart niet halve smart?

En dus zocht Gerrit H contact met Nicolette van Berkel. Zij was natuurlijk alleen bezig met haar eigen situatie, was daar behoorlijk depressief van geworden en zag niet direct in dat Gerrit H haar voor zijn eigen karretje wilde spannen.

Gerrit H, narcist en 'hoog-functionerende Asperger' begreep al snel dat er weinig eer te behalen viel aan Nicolette van Berkel. Hij stapte over naar the dark side. Nadat Van Berkel hem op Twitter geblokkeerd had, startte hij tientallen anonieme twitter-accounts om haar te belasteren. Twitter had het er maar druk mee om al die accounts te verwijderen.

Zelfs een 'journalist' van de Telegraaf tuinde in de wanen van Gerrit H, al was deze niet helemaal tevreden over diens verslaglegging. 
Toen er op Terschelling overeenstemming was over meewerken aan een artikel in De Telegraaf heb ik aangegeven dat ik bereid ben om daar aan mee te werken, iets wat ook gebeurd is, al had het deel van het artikel wat over mij ging wat mij betreft wat feitelijker gemogen.
De frustraties van Gerrit H zorgden uiteindelijk voor een lang en rammelend bericht op zijn weblog. Zie hier. Uiteraard is hijzelf van alle blaam verschoond en is Nicolette van Berkel het kwaad in mensengedaante.

Toch zou wat zelfreflectie (of therapie) Gerrit H niet misstaan. To put it mildly.

Simon Vrouwe veroordeeld

De Amsterdamse politierechter legde begin deze week Simon Vrouwe, werkloos 'kunstenaar' uit Purmerend en bekend van zijn pro-Palestijnse acties op de Dam, een boete op van €140 of twee dagen cel.
Vrouwe haalde geld op zonder vergunning. De rechter verklaarde zijn vorig jaar in beslag genomen propagandakar, vlaggen en borden verbeurd. Die borden, volgens Vrouwe een artistieke 'installatie', met foto’s van Syrische oorlogsgruwelen die hij steevast in Gaza situeerde met een collectebus ernaast, is hij dus kwijt. Deze rechtszaak is de eerste in een reeks, omdat Vrouwe sindsdien diverse malen opnieuw is aangehouden wegens illegaal collecteren.

Tijdens de zitting verklaarde Vrouwe dat een vergunning 'al lang' was aangevraagd, terwijl hij daar de dag ervoor op internet nog hulp bij vroeg. Hij ontkende te hebben gecollecteerd, maar zei wel geld aangeboden te krijgen voor 'mensen met honger'. Maar een donatieoverzicht op internet meldt als begunstigden een ziekenhuis en 'gezinnen' waarmee hij 'in contact' staat. Onbekend is of hij daarmee doelt op zijn eigen gezin. Met andere woorden: Simon Vrouwe was volgens de rechter gewoon aan het bedelen.
Vrouwe kwam zonder advocaat of aanhang naar de rechtbank. Het vonnis werd met instemming begroet door diverse Joden die door Vrouwe en zijn aanhang op internet of op straat antisemitisch zijn benaderd of fysiek aangevallen.

Bron.

Bullebakken: Stijlvolle foto betekent ontslag

Mechteld Geesing (1980), poseerde stijlvol in Panorama, maar haar werkgever, Kienhuis Bouwmanagement, vond het maar niets en ontsloeg haar. Ze was sinds januari 2018 acht uur per week gedetacheerd bij 'Tubbergen Bruist'. De gemeente Tubbergen liet merken nog een dorp in de periferie van Nederland te zijn waar men de Middeleeuwen nog steeds iet geheel zijn ontgroeid en die waren helemaal niet blij met haar ‘uitspatting’. Coen Kienhuis van Kienhuis Bouwmanagement zag zijn kans schoon om Mechteld de deur te wijzen.

In een reactie meent Mechtelt: "Volgens Coen Kienhuis, die mij namens Kienhuis Bouwmanagement uit Almelo heeft gedetacheerd, is er een vertrouwensbreuk ontstaan en heb ik het bedrijf in diskrediet gebracht. Hoezo, denk ik dan. Ik heb een mooie foto van mezelf laten maken voor een blad waarin ik de naam van het bedrijf niet eens noem. Maar het wordt zo gedraaid dat alle aandacht opeens van de foto wordt weggehaald en het op mijn functioneren wordt gegooid."
Privé-kwestie
"Drie uur lang is er door de opdrachtgever op mij ingepraat. ‘Je snapt toch wel dat je het bedrijf hiermee schaadt?’ werd er gezegd. ‘Weet je dan niet dat je die foto niet op Facebook mag zetten?’ Toen heb ik geantwoord dat ik dat niet snap en dat dit een privé-kwestie is waar een opdrachtgever zich verre van moet houden. Hier is sprake van misbruik van de machtsverhoudingen. Geen opdrachtgever hoeft mij aan te spreken op wat ik buiten werktijd doe of wat ik op Facebook plaats. 

"Ik werk hard en krijg lovende kritieken voor wat ik doe. Iedereen kan op LinkedIn zien dat ik waarde hecht aan mijn carrière.”

Het verwijt dat ze bewust de landelijke media opzoekt, legt ze naast zich neer. "Ik ben dagen bezig geweest om omroep Powned van me af te houden," zegt ze. "Maar door de huidige ontwikkelingen ga ik er toch mijn verhaal doen, onder mijn voorwaarden. Ik heb geen zin om opruiend te zijn. Ik wil gewoon een statement maken dat dit niet kan. Ik heb al contact met de vakbond gehad om advies in te winnen en er hebben zich al een aantal arbeidsjuristen vrijwillig bij mij gemeld om mij bij te staan." 

Coen Kienhuis bevestigt dat hij Mechteld heeft ontheven van haar werkzaamheden bij de gemeente Tubbergen en dat hij ook in de toekomst geen gebruik meer zal maken van haar diensten. Kienhuis: "Dat heeft niks met de foto in Panorama te maken. Dat is inderdaad een privé-kwestie waar ik niks over kán en wíl zeggen. Mechteld heeft zich op andere wijze respectloos uitgelaten over haar werkgever en de provincie. Dat strookt niet met de kernwaarden van ons bedrijf."

Bah. Bullebakken met een stropdas. Je vindt ze overal.

Vrouwelijke bullebak José van Leeuwen beukt in op journalisten

Een verslaggever van omroep Powned is tijdens zijn werkzaamheden op het Plein voor de Tweede Kamer aangevallen door José van Leeuwen, een chronische activiste. De vrouw was - uiteraard - weer aanwezig bij een anti-Israël demonstratie.

Vijf jaar geleden ging Jose van Leeuwen ook al eens een medewerker van de omroep te lijf (zie video hieronder). Ze maakt onderdeel uit van het Diensten Onderzoek Centrum Palestina (DocP), een schimmige organisatie die Nederlandse supermarkten bezoekt om naar Israëlische producten te speuren en op te roepen tot een boycot van spullen die in de bezette gebieden zijn geproduceerd.
Wat bezielt zwakzinnige bullebakken als José van Leeuwen en Simon Vrouwe om met oogkleppen op alleen Israel te beschuldigen van al het kwaad in de regio. Je hoort ze niet over het geweld van de Palestijnen dat de tegenreactie van Israel moet oproepen om publiciteit te genereren. Je hoort ze ook nooit over het immense leed in de buurlanden, zoals Syrië of Iraq.

Maar ja, dat ziektebeeld heet 'trapped thinking' ofwel 'gevangen zitten in je eigen denken'. De studie concludeert: We concluded that mono-causal "trapped" thinking might contribute to (interpersonal) problems in BPD patients by fostering impulsive consequential behaviors, for example, harming one's self or others[1]. Tsja.

[1] Schilling et al: Attributional "Tunnel Vision" in Patients With Borderline Personality Disorder in Journal of Personality Disorders - 2017

Het racisme van Gloria Wekker

Gloria Wekker (1950) ontving de Joke Smitprijs 2017 voor haar 'bijdrage aan de vrouwenemancipatie in Nederland'. Wekker zet zich in voor de verbetering van de positie van zwarte vrouwen, maar haar standpunten zijn beslist niet onomstreden.
In haar boek 'Witte onschuld: Paradoxen van kolonialisme en ras' probeert Gloria Wekker de alomtegenwoordigheid van racisme in de Nederlandse samenleving aan te tonen.

Schrijver en denker Theodor Holman poogt in een column grip te krijgen op de definitie van racisme zoals Wekker dat probeert te verwoorden. 'Hoe aardig en welopgevoed witte mensen ook doen tegen zwarte mensen, dat cultureel archief zorgt ervoor dat ze zelfs op een onbewuste manier racist zijn. Racisme als een vorm van erfzonde.'[1] Maar, zo schrijft hij, het werkt natuurlijk ook omgekeerd. Als wij blanken racist zijn, zijn zwarten (excusez le mot) dat ook. Behalve de huidskleur zijn we onderhuids toch allemaal hetzelfde?

Veel mensen vinden dat Gloria Wekker zichzelf helemaal geen wetenschapper mag noemen en alleen maar onderbuikgevoelens als wetenschappelijke feiten presenteert. Zie bijvoorbeeld hier. Ze poneert stellingen zonder enig bewijs te leveren. De blanken zijn racistisch, de zwarten zijn slachtoffer. Maar draai het eens om: doordat de zwarten ons beschuldigen van vermeend racisme zijn wij blanken ook slachtoffer.

Maar dat vermeende racisme van Wekker heeft natuurlijk te maken met onze koloniale geschiedenis. Wat Gloria niet kan of durft te zien is dat die historie haar en haar medestanders als Sunny Bergmans en Sylvana Simons heeft opgescheept met een grotesk minderwaardigheidscomplex. Die vermaledijde blanken hebben die zwarten ooit als slaven behandeld. Zij zijn dus slachtoffer van onze handelsgeest. En dat is juist hun erfzonde.

Het is zo betreurenswaardig dat dit soort mensen blijven hangen in het verleden, meent Heleen Mees. Daardoor verliezen ze de kans op een volwaardige deelname aan de samenleving. Niet onze samenleving, maar onze gezamenlijke samenleving. Dan ben je pas écht slachtoffer[2].

[1] Theodor Holman: Hoe weet Gloria Wekker dat allemaal? in Het Parool – 12dec17
[2] Heleen Mees: Racismedebat moet niet gaan over schuld en onschuld, maar over verloren potentie in Volkskrant – 28nov17

Simon Vrouwe reageert verongelijkt

Ik meldde hier dat Simon Vrouwe een hetze was begonnen tegen een - toevallig - Joodse agent. Vrouwe noemt zichzelf kunstenaar, maar is natuurlijk simepelweg een uitkeringstrekker met teveel vrije tijd. Die tijd besteed hij om te verkondigen dat de 'arme' Palestijnen door het 'fascisistische' Israel worden bezet, geterroriseerd en bedreigd.
[Simon Vrouwe]
Het opmerkelijke is nu dat Simon Vrouwe precies dezelfde tactieken toepast op een eerzame agent als waar hij Israel van beschuldigt. Maar dát snapt de ophitser en stalker Vrouwe natuurlijk weer niet.

Nee, hij reageerde verongelijkt op het stuk (en op dat in het Nieuw Israelitisch Weekblad). Hij verdraait moeiteloos de feiten. Tegelijkertijd weet Simon Vrouwe in een paar zinnen zoveel taalfouten te maken dat hij vrijwel analfabeet blijkt te zijn. Hij toont hiermee zelf aan dat zijn geestelijke vermogens maar beperkt zijn.
[Free Israel]
Zijn onverkorte reactie:
Weer een opgeblazen onzin verhaal Dat de agent een speciale hekel aan mij heeft is duidelijk. Op zijn facebook pagina is te vinden een Petitie tegen mijn 2016 (No Israel hate on Dam square- Sign the Petition ) Ok is er te vinden een Petitie voor het vrij laten van de soldaat die een gewonde Palestijn door schiet. De afgelopen maand is er niets voor zo ver ik weet niet gebeurd. Ik vind het schandalig dat de agent mensen aanmoedigt een klacht in te dienen en mensen aan te sporen om valse aangiften te doen. Het is teuterig dat de gemeente mij verbied om mensen te helpen in de grootse gevangenis van de wereld, de gemeente Amsterdam steunt de portwachters van de hel dat is heel treurig.

Simon Vrouwe (@vrouwe) is iemand die vrijheid van meningsuiting hoog in zijn vaandel heeft staan, maar bedoelt daarmee natuurlijk slechts zijn eigen vrijheid van meningsuiting. Die van anderen moeten gekortwiekt worden, want dat is uiteraard kwetsend. Vandaar dat ik direct een blok op twitter van hem kreeg. 

Wie heeft nog vijanden nodig als je zulke vrienden hebt...

Case closed.

Simon Vrouwe: Hetze tegen Joodse agent

Nederlandse BDS-activisten zijn een persoonlijke hetze begonnen tegen de Amsterdamse politieagent Max Engelander. De beledigingen op sociale media werden in korte tijd van kwaad tot erger.
Voor wie het niet weet: BDS staat voor Boycot, Desinvesteringen en Sancties (tegen Israel). Wijkagent Max Engelander is het onderwerp geworden van een haatcampagne nadat op 16 februari een video van BDS-activist Simon Vrouwe op YouTube verscheen. In de video is te zien dat Vrouwes karretje vol posters met teksten als ‘Boycot Israël’ op het Amsterdamse Leidseplein in beslag wordt genomen door de politie. Hiertoe was opdracht gegeven door de Officier van Justitie nadat was geconstateerd dat Vrouwe – voor de zoveelste keer – stond te collecteren zonder vergunning. Engelander voerde het bevel uit. De verongelijkte Vrouwe filmde het hele gebeuren en zette de video online, met Engelander duidelijk in beeld.
[Simon Vrouwe - Professioneel Ophitser en Stalker]
De activist kreeg zijn karretje na ongeveer een week terug. Maar op de sociale-mediakanalen van Nederlandse BDS-groeperingen was de hetze al begonnen. Vrouwe wakkerde dat vuurtje met genoegen aan door beelden van Engelander online te zetten, met de beschuldiging dat de agent mensen zou hebben aangeraden om over de activist te klagen bij de gemeente. Op de openbare Facebookpagina van Vrouwe is de gang van zaken goed te volgen. Zo zijn er screenshots geplaatst door de anti-Israëlactivisten van BDS die de persoonlijke sociale-mediapagina’s van Engelander doorspitten. “Hij ging naar een Joodse scholengemeenschap!!” luidt de triomfantelijke 'vondst' van ene Joop Jansen. De groep zou ook foto's van Engelanders echtgenote hebben opgespoord. "Max Engelander is heel erg aangedaan door de hele situatie," laat politiewoordvoerder Sara Tillart weten.

Naast het spitten in de persoonlijke sfeer van Engelander worden ook ernstige beledigingen gedaan. "Overijverige zionistische diender. Vroeger had je ook zulke NSB’ers", schrijft dwaalgeest en toetsenbordterrorist Ansje Arborosa. "Je hebt zijn kop er goed op nu Simon, prima," tikt de vrouw onder een screenshot waarop Engelander duidelijk herkenbaar is. Verder spreken BDS-leden over een ‘Amsterdamse Israëlische politiemacht’ waar Engelander lid van zou zijn. Het NIW beschikt over screenshots van al deze uitlatingen.
[Ansje Rozenboom - Dwaalgeest]
Woordvoerder Tillart laat weten dat Politie Amsterdam-Amstelland op de hoogte is van de situatie. "We zijn er intern mee bezig." Volgens de zegsvrouw beraadt Engelander zich nog over het al dan niet doen van aangifte. "Daarmee zouden wij als politie verdere actie kunnen ondernemen tegen deze personen, mits de gepleegde feiten daadwerkelijk strafbaar zijn. Daar moet goed naar gekeken worden, maar met aangifte is er kans op vervolging."

Agenten krijgen volgens Tillart steeds frequenter te maken met serieuze beledigingen en smaad op sociale media. "We horen het steeds vaker. Agenten zijn actiever op sociale media en daardoor zichtbaarder voor dit soort groepen." Het is niet gebruikelijk dat agenten zelf ingaan op beledigingen via internet, ook Engelander deed dit niet. Tillart: "Deze zaak ligt ook nog eens intern bij de portefeuille Discriminatie, gezien de Joodse achtergrond van de agent. Zij zijn nog in beraad over de kwestie. Dit speelde zich af op de openbare weg en daar mag in principe gefilmd worden. Maar als men zich schuldig maakt aan smaad en/of laster, heeft dat gevolgen."

En die gevolgen kunnen stevig uitpakken, mocht worden overgegaan tot vervolging. Mochten de fanatieke BDS’ers worden vervolgd voor belediging van een agent, dan hangt hen een geldboete van maximaal 3900 euro boven het hoofd. Ook kan het vonnis oplopen tot maximaal vier maanden gevangenisstraf.

Bron.

Her vervolg van deze onverkwikkelijke affaire is hier te lezen.

Bullebakken in het Leger: Het onderzoek

Op de Oranjekazerne in Schaarsbergen werd gepest, geïntimideerd en er was seksueel geweld (lees hier). Het interne onderzoek van Defensie naar deze incidenten schoot echter ernstig tekort, zo concludeert de Commissie Sociaal Veilige Werkomgeving Defensie in haar tussenrapportage Dossier Schaarsbergen (download het hele tussenrapport hier).
Zo constateert de commissie, onder leiding van hoogleraar sociale psychologie Ellen Giebels, dat de samenstelling van de commissie die het interne onderzoek leidde niet onafhankelijk was. Er zat iemand in die de verdachten zou kennen. Ook heeft de commissie belangrijke aanwijzingen rond structureel pestgedrag niet onderzocht.

Daarnaast startte het onderzoek zonder dat er een ondertekend besluit lag, dat is volgens de defensie-procedures noodzakelijk. De datum waarop ondertekend is, werd zelfs achteraf aangepast. Ook ontbreken er in het dossier belangrijke stukken, die door de militairen die de melding hebben gedaan, zijn aangeleverd.

Meldingen over het structureel gebruik van harddrugs zijn niet verder onderzocht, terwijl er concrete namen van militairen werden genoemd. Dit staat haaks op het zero-tolerancebeleid van Defensie omtrent drugsgebruik, concludeert de commissie.

Volgens de commissie had de interne commissie sowieso breder onderzoek moeten doen. Er zijn nu alleen gesprekken gevoerd met de betrokkenen en er is niet verder 'bewijsmateriaal' verzameld of gebruikt.

Staatssecretaris Barbara Visser stelde de commissie-Giebels eind vorig jaar in, nadat drie militairen met hun verhaal naar buiten waren gekomen. Ze vertelden in de Volkskrant hoe ze tijdens de ontgroening werden vernederd, mishandeld en aangerand.
Een militair gaf aan meerdere malen te zijn verkracht. Hij ondernam nadien een zelfmoordpoging. Alle drie de slachtoffers kampen nog steeds met ernstige psychische problemen. Ze verlieten in 2014 hun eenheid in de kazerne in Schaarsbergen.

De melders hebben het gevoel binnen defensie gezien te worden als 'verraders'. Dat is voor hun gevoel niet rechtgezet. Dit lijkt volgens de commissie ook een belangrijke rol te spelen bij de psychische klachten die zij ervaren.

De commissie-Giebels concludeert dat er grote terughoudend is bij militairen om te melden. Ze zijn bang voor de consequenties voor henzelf of voor anderen. Ook geven militairen aan nadelen te hebben ondervonden na het doen van een melding. Ze spreken over "een kruisje achter hun naam" en zeggen dat "er veel gedoe is geweest".

Bullebak Sylvana Simons op haar plaats gezet

Beste Sylvana,

Je kunt het nog hè?

"Vragen. Vragen. Vragen. Waarom een week lang geen Vermist Kind-alert? Waarom geen massale media-aandacht? Waarom geen toestemming voor zoekactie? Wat is het verschil tussen Anne en Orlando?"
En ja hoor, daar kwamen de roedels op je Facebook-pagina af.

De roedel fans die de antwoorden wel wisten. De fans met weinig verstand: "Anne was vrouw, hetero en wit". De fans met nog minder verstand: "Anne was wit".

En een kleinere roedel die hoopte die andere roedels iets minder suggestieve bagger en iets meer informatie te bezorgen en wees op bijvoorbeeld 40.000 vermissingen per jaar waarvan de meeste de media niet halen, aanwijzingen van een misdrijf bij Anne en dat Remon toch ook geen witte vrouw was.

Had je toch weer knap voor verbinding gezorgd, hè? En een 'inclusieve samenleving'.

“Vragen. Vragen. Vragen.”

Ik heb ze ook.

Waarom stop jij niet met je suggestieve haatzaaierij? Waarom misbruik jij dode jongeren voor je misselijkmakende racistische agenda? Waarom zoek jij geen nieuwe witte rijke stinkerd die levenslang met je gaat varen op een schip zonder internetverbinding? Wat is het verschil tussen jou en Tjerrie Bidet?

Groet,
Jan Dijkgraaf

Bron.

Bullebakken en Diabetes

Het verband tussen bullebakken en (het ontstaan van) diabetes type-2 lijkt vergezocht, maar haal niet direct ongeïnteresseerd je schouders op. Ik zal het proberen uit te leggen.
Een langdurig wetenschappelijk onderzoek in Zweden onder 7,251 mannen van 47 tot 56 jaar oud bekeek na 35 jaar of er een mogelijk verband zou kunnen bestaan tussen voortdurende stress en (het ontstaan van) diabetes[1]. Na die 35 jaar bleken er in totaal 899 mannen last te hebben van diabetes type-2. Tegelijkertijd meldde 15.5% van die mannen dat ze permanent stress ondervonden als gevolg van problemen op het werk of in de thuissituatie. Nadat alle gegevens waren geanalyseerd en aangepast [leeftijd, socio-economische status, lichamelijke (in)activiteit, BMI en bloeddruk] kon worden vastgesteld dat stress een behoorlijke invloed had op het ontstaan van diabetes.

Nu levert bullebakken natuurlijk voortdurende stress op, maar daarmee is het verband tussen bullebakken en (het ontstaan van) diabetes type-2 uiteraard nog lang niet bewezen. Daar zijn wetenschappelijke onderzoeken voor bedoeld. En dus keken wetenschappers naar een cohort van 45,905 mannen en vrouwen[2]. Negen procent van de deelnemers rapporteerden het slachtoffer te zijn van bullebakken. Deze slachtoffers hadden een 46 procent grotere kans op het krijgen van diabetes type-2.

Het exacte mechanisme staat nog niet helemaal vast, maar daarnaar wordt nu wereldwijd onderzoek gedaan.

Mooi is dat. Ben je al slachtoffer van bullebakken, heb je ook nog eens een grotere kans op het krijgen van stressgerelateerde diabetes type-2.

[1] Novak et al: Perceived stress and incidence of Type 2 diabetes: a 35-year follow-up study of middle-aged Swedish men in Diabetic Medicine – 2013
[2] Xu et al: Workplace bullying and violence as risk factors for type 2 diabetes: a multicohort study and meta-analysis in Diabetologica – 2018